Ściany korytarzy i komór często są prawie równoległe do siebie, równe i suche, brak jest na nich roślinnościWłodzimierz Margielewski, Jan Urban, Jaskinia szczelinowa Diabla Dziura w Bukowcu (Pogórze Rożnowskie, Karpaty zewnętrzne) jako inicjalne stadium rozwoju głębokich osuwisk w Karpatach fliszowych, Przegląd Geologiczny, vol. 52, nr 12, 2004.
W jaskini zimują nietoperze. Są to podkowce małe, nocki duże, nocki Natterera, nocki Brandta, nocki rude i gacki brunatne. W lutym 2008 roku zimowało w niej 158 nietoperzy.
Historia odkryć Jaskinia była znana od dawna. Świadczą o tym m.in. znaki poszukiwaczy skarbów umieszczone na skale przy otworze wejściowym. Z jaskinią wiąże się wiele legend związanych ze skarbami, a także diabłami. Wspominał o niej już w „Dzienniku podróży do Tatrów" z 1853 roku Seweryn Goszczyński. Wzmiankował ją również w 1878 r. Artur Gruszecki. W 1923 r. wstępne partie opisał Seweryn Udziela. Pierwszy fachowy, szerszy opis jaskini wraz z danymi pomiarowymi, szkicowym planem i fotografia otworu wejściowego opublikował w 1937 r. w „Wierchach” młody wówczas student geografii, Wojciech Walczak. W 1954 r. opis i plan jaskini sporządził Kazimierz Kowalski.