Natives Land Act, 1913 (nazwane później Bantu Land Act, 1913 i Black Land Act, 1913; ustawa nr 27 z 1913) – ustawa Parlamentu Południowej Afryki regulująca zasady nabywania praw do gruntów. Stanowiła ważną część polityki apartheidu, ograniczając prawo prywatnej własności ziemi wobec czarnoskórej populacji (stanowiącej ponad 80% obywateli kraju) do 13% terytorium Południowej Afryki (z wąsko określonymi indywidualnymi wyjątkami) – z reguły, obszarów o niskiej wartości rolnej. Ustawa została uchylona w 1991 r. w trakcie demontażu apartheidu.
Przegląd Natives Land Act z 1913 było pierwszą znaczącą reformą wprowadzającą segregację populacji w Południowej Afryce. Na przełomie 19. i 20. wieku rolnictwo i prywatna przedsiębiorczość przeżywały w tym kraju dynamiczny rozwój. Przegląd dokumentacji historycznej dokonany przez Bundy'ego świadczy o wzrastającym aktywnym udziale i konkurencji ludności czarnoskórej na rynkach prywatnych. Na podstawie takich danych, Acemoğlu i Robinson, i inni badacze wskazują, że NLA posłużyło do ograniczenia wolności ekonomicznej i politycznej czarnej populacji, i utrwalenia uprzywilejowanej pozycji zamożnych białych przedsiębiorców.