wersja 2A została zastąpiona przez SZD-19-2B Zefir 2B, która miała zmodyfikowany spadochron hamujący tak, że istniała możliwość jego chowania w locie. Łącznie wyprodukowano 20 egzemplarzy obu wersji.
W zbiorach Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie przechowywany jest prototyp SZD-19 Zefir (nr fabryczny 232, znaki rej. SP-1841) w stanie uszkodzonym oraz wystawiony na ekspozycji stałej SZD-19-2A Zefir 2A SP-2371 przekazany w 1989 roku przez Aeroklub Wrocławski.
Konstrukcja Jednomiejscowy grzbietopłat o konstrukcji mieszanej.
Kadłub konstrukcji półskorupowej o bardzo małym przekroju eliptyczno-jajowym. Przód kadłuba z wręgami metalowymi i obrzeżami drewnianymi. Centralna część oparta na metalowej kratownicy mieszczącej miejsce pilota, mocowania skrzydeł oraz podwozie. Tył kadłuba o konstrukcji drewnianej, oparty na pięciu podłużnicach, kryty sklejką. Część przednia, przejście skrzydło-kadłub i kadłub-statecznik pionowy wykonane z laminatu poliestrowego, pozostała część o pokryciu sklejkowym. Na końcu znajduje się zasobnik na spadochron hamujący. Kabina pilota zakryta dwuczęściową osłoną, którą można było awaryjnie odrzucić w locie. Pedały przestawne w locie. Tablica przyrządów wyposażona w dwa wariometry, zakrętomierz, prędkościomierz, wysokościomierz oraz busolę.