Zarówno podatności, jak i stresory mogą być w tym modelu rozumiane szeroko, na przykład jako czynniki genetyczne, psychologiczne, biologiczne, sytuacyjne lub środowiskowe. Ujęcie to pozwala na rozważanie, w jaki sposób jednostki zachowują zdrowie pomimo hipotetycznej dziedzicznej podatności, lub dlaczego mało podatne na zaburzenie osoby ulegają mu w silnie niesprzyjających warunkach. W modelach specyficznych problemów proponowane jest także wyróżnienie krytycznego progu przeciążenia stresem, związany z nim przejściowy okres krytyczny, czy okresy krytyczne związane z normatywną zmianą życiową (np. dojrzewaniem płciowym, przeprowadzką, utratą pracy lub przejściem na emeryturę), których indywidualny przebieg ma być kluczowy dla zapobieżenia lub rozwoju zaburzeń.
Użycie pojęcia podatność (diateza) w medycynie i psychiatrii sięga co najmniej XIX wieku; jednakże pierwsze pełne sformułowania modelu podatność–stres pojawiły się ok. 1960, na przykład przy opisie mechanizmu schizofrenii przez Paula Meehla.