mały|Grób Stanisława Nawrockiego na cmentarzu powązkowskim w Warszawie
Stanisław Hieronim Nawrocki (ur. 30 września 1894 w Sulejowie, zm. 20 grudnia 1950 w Warszawie) – polski kompozytor i pianista.
Życiorys Urodził się w Sulejowie 30 września 1894. Po okresie nauki u ojca Władysława (1863–1915), śpiewaka i organisty, w 1908 wyjechał do Warszawy, gdzie kontynuował naukę w gimnazjum i podjął pracę organisty pod opieką stryja, Juliana (1869–1944), organisty i dyrygenta chóralnego. W latach 1914–1928 studiował grę fortepianową w Konserwatorium w Warszawie pod kierunkiem Adolfa Gużewskiego, Aleksandra Michałowskiego i Antoniego Sygietyńskiego oraz kompozycję u Romana Statkowskiego i Henryka Melcera. Kształcił się także u Zbigniewa Drzewieckiego. W latach 1924–1928 kontynuował naukę gry na fortepianie, studiował też kontrapunkt w Instytucie Muzycznym Antoniego Grudzińskiego w Warszawie. W 1927 przebywał na stypendium w Paryżu, a w latach 1928–1931 kontynuował studia pianistyczne i kompozytorskie u Ignacego Paderewskiego w Paryżu i Morges.