Tadeusz Łabuć (ur. 13 marca 1935, zm. 5 listopada 2007) – polski konstruktor lotniczy, szybownik.
Urodził się w Wilnie, syn Emiliana i Wiktorii z d. Zawadzkiej. Po II wojnie światowej był repatriowany z rodziną do Polski. Do 1948 r. mieszkał w Kwidzynie, gdzie ukończył szkołę podstawową. Maturę zdał w 1952 r. we Wrocławiu gdzie rozpoczął studia na Wydziale Lotniczym Politechniki Wrocławskiej. W trakcie drugiego roku studiów przeniósł się do Warszawy, gdzie kontynuował studia na Politechnice Warszawskiej. W 1958 r. uzyskał tytuł magistra inżyniera budowy płatowcówAndrzej Glass, Tomasz Murawski (praca zbiorowa), Polskie szybowce 1945-2011. Problemy rozwoju, Wydawnictwo SCG, Bielsko-Biała 2012, , s. 207.
W styczniu 1959 r. rozpoczął pracę w charakterze konstruktora w Szybowcowym Zakładzie Doświadczalnym, gdzie pracował do emerytury.
Zajmował się opracowaniem tematów teoretycznych, takich jak metoda obliczania stateczności z uwzględnieniem skończonej sztywności konstrukcji (referat na OSTIV), projekty aerodynamiki do szybowca klasy standard i otwartej, optymalizacja parametrów geometrycznych usterzeń szybowca oraz projekt skrzydła o zmiennej geometrii.