Kryzys nullifikacyjny () – wydarzenie polityczne w historii Stanów Zjednoczonych, mające miejsce w latach 1832–1833.
Tło historyczne Pierwsza ustawa celna została uchwalona w 1816 roku i protekcjonizm nie był wówczas kwestią sporną. Z czasem postępującej industrializacji, przemysłowe stany Północy (zwłaszcza Nowej Anglii) stały się zwolennikami ceł zaporowych, w przeciwieństwie do rolniczego Południa. Wprowadzanie ceł, zmuszało bowiem plantatorów (głównie bawełny) do kupowania gotowych wyrobów na zamkniętym rynku po zawyżonych cenach. Prezydent używał cła do ochrony nowych gałęzi przemysłu przed konkurencją z zagranicy. W 1828 roku Izba Reprezentantów uchwaliła „ustawę o znienawidzonym cle” (Tariff of Abominations), która została wprowadzona, by zjednać wyborców ze stanów północnych dla urzędującego prezydenta Andrew Jacksona. Decyzja legislatywy wywołała protesty w stanach południowych, lecz najbardziej sprzeciwiała się temu Karolina Południowa, gdzie ceny bawełny już od jakiegoś czasu nie wzrastały. Było to spowodowane wyjałowieniem gleby i konkurencyjnymi cenami z nowych stanów na południowym zachodzie. Mimo to, mieszkańcy tego stanu obarczyli winą administrację federalną, którą oskarżali o wzbogacanie przemysłowców i obniżanie cen bawełny.