Polecono mu, aby w zależności od sytuacji militarnej współdziałać z Armią Północną, dowodzoną przez jego niegdysiejszego przeciwnika, szwedzkiego księcia Bernadotte’a lub z armią śląską feldmarszałka Blüchera, a także przygotowanie twierdz nad Odrą i Łabą.
20 sierpnia 1813 roku IV Korpus Armijny zgromadził się w pobliżu Berlina, skąd natychmiast wyruszył do Blankenfelde, gdzie dwa dni później odparł francuski atak na stolicę Prus, zaś 23 sierpnia przyczynił się do pomyślnego dla wojsk pruskich wyniku bitwy pod Großbeeren. Potem Tauentzien udał się do Saksonii, gdzie 28 sierpnia przejął dywizję generała Karla Georga Friedricha von Wobesera, mającą za sobą udział w bitwie pod Luckau, a następnie, korzystając z danej mu przez księcia Bernadotte’a szerokiej swobody i niezależności podjął współpracę z armią śląską, jednak 4 września 1813 roku obowiązany rozkazami przyłączył się do Armii Północnej. Niedługo później wojska Tauentziena wykazały się wytrwałymi działaniami obronnymi w bitwie pod Dennewitz, co przyczyniło się do zwycięstwa generała porucznika Friedricha Wilhelma von Bülowa.