Jednym z najważniejszych wydarzeń podczas udoskonalania metody Cryo-EM było stworzenie nowego typu kamer umieszczanych wewnątrz mikroskopów elektronowych. Tradycyjnie używano filmu fotograficznego. Następnie pojawiły się półprzewodnikowe kamery, jednak one łatwo ulegały uszkodzeniu pod wpływem promieniowania. Z tego powodu rejestracja obrazów była pośrednia – najpierw elektrony były przekształcane w zdarzenia świetlne, które to następnie były przenoszone do detektora. Detektor rejestrował tylko ok. 20% sygnału z elektronów. Nowy typ kamer, nowe półprzewodniki CMOS, które są dużo bardziej odporne na działanie elektronów umożliwiły rejestrowane bezpośrednie. Kamery są dużo bardziej czułe, rejestrują do 50% elektronów, które docierają. Dodatkową zaletą jest ich szybkość. Dzięki temu zamiast rejestrować jedną ekspozycję trwającą kilka sekund – można rejestrować filmy z 24 klatkami na sekundę. Zdjęcia z długą ekspozycją, w przypadku drgającej cząsteczki są rozmazane, w przypadku nowych kamer otrzymuje się słabe obrazy, jednak stabilne, nieporuszone. W tych kilku kratkach można skorygować ruchy cząsteczek i nałożyć na siebie, dzięki czemu ostatecznie uzyskuje się znacznie ostrzejszy obraz.
Przypisy
Kategoria:Mikroskopy