W 1930 był skarbnikiem Związku Awiatycznego. W 1930 roku przeżył wypadek na szybowcu CW-II co na długi czas wyłączyło go z latania.
W tym okresie opracował nowatorski projekt silnika lotniczego z dzielonym wałem. Projekt nie został wdrożony do produkcji, kilka lat później podobne rozwiązanie wprowadziła wytwórnia silników lotniczych Hirth w Niemczech.
Brał udział we wszystkich wyprawach szybowcowych Aeroklubu Lwowskiego do Bezmiechowej. W latach 1933–1936 był kierownikiem technicznym zlokalizowanej tam szkoły szybowcowej, zbudował tam i obsługiwał stację meteorologiczną i radiową. W międzyczasie, od 1934 roku, pracował jako instruktor szybownictwa w Fordońskiej Szkole Szybowcowej. Od 1937 aż do wybuchu II wojny światowej w 1939 pracował w Instytucie Techniki Szybownictwa i Motoszybownictwa we Lwowie, na stanowisku kierownika działu badawczo-konstrukcyjnego. Kierował m.in. pracami nad motoszybowcami ITS-8, ITS-8M i ITS-8W. Opracował oryginalne rozwiązanie chowanego podwozia dla tych motoszybowców. W 1938 roku opracował z A. Barączem aparaturę radiową przystosowaną do użycia w szybowcu. W 1939 roku ukończył studia na Politechnice Lwowskiej i na podstawie pracy dyplomowej pt.