„Silnik lotniczy sześciocylindrowy” uzyskał tytuł inżyniera mechanika.
Po zajęciu Lwowa przez Armię Czerwoną pracował w Lwowskich Warsztatach Lotniczych, gdzie był kierownikiem biura konstrukcyjnego. Działał w konspiracji, należał o sekcji „Południe” wydziału wywiadu Zagranicznego Komendy Głównej Armii Krajowej zajmującej się m.in. wywiadem lotniczym. Wiosną 1944 roku został aresztowany przez Gestapo, został uwolniony tuż przed wkroczeniem Rosjan do Lwowa.
Po wojnie wykładał na pierwszych kursach dla instruktorów w Goleszowie, gdzie wznowiła pracę zasłużona szkoła szybowcowa na górze Chełm, a także powrócił do pracy konstrukcyjnej, tym razem w Instytucie Szybownictwa w Bielsku. Został tam zatrudniony jako kierownik działu naukowo-badawczego, a następnie jako kierownik wydziału technicznego. Od 1946 roku prowadził wykłady z osprzętu i nawigacji lotniczej na Wydziale Komunikacji Akademii Górniczej w Krakowie. Pod koniec stycznia 1946 roku brał udział w komisji oceny na projekt motoszybowca, którego otwarty konkurs został rozpisany w listopadzie 1945 roku przez Departament Lotnictwa Cywilnego Ministerstwa Komunikacji. Członkami tej komisji byli wybitni specjaliści w dziedzinie techniki lotniczej, znani i cenieni za swoje dokonania nie tylko w Polsce.