Fundacją kaplicy w klasztorze celestynów nieszczęście okupił Ludwik, obwiniany w kronice Froissarta: „Tak oto uroczystości weselne uwieńczyła wielka rozpacz […] [Karol i Izabela] nie mogli temu zaradzić. Musimy zrozumieć, że nie oni ponoszą tu winę, lecz książę Orleański”Nara (2002), 237. Reputacja księcia poważnie ucierpiała, zwłaszcza w obliczu wcześniejszych o kilka lat oskarżeń o czarnoksięstwo, kiedy to najął mniszego odszczepieńca, by ten zaklął w pierścień, miecz i sztylet moc demonów. Jan Mały, ówczesny teolog, zeznał później, że Ludwik praktykował czary, a pożar w trakcie balu był dowodem królobójczego zamachu, przedsięwziętego w odwecie za napaść Karola z poprzedniego lataVeenstra (1997), 60, 91, 95.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Bal des Ardents · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.