Iwajn z Foix, syn Gastona Phoeba, hrabiego Foix, oraz Aimery Poitiers, syn hrabiego Valentinois, z bolesnymi oparzeniami dogorywali przez dwa dni. Wodzirej imprezy, Hugon z Guisay, przeżył jeszcze dzień, według Tuchman gorzko „wyklinając i wyzywając współtancerzy, żywych i martwych, do swojej ostatniej godziny”.
Mieszkańcy Paryża, wzburzeni samym zajściem i zagrożeniem, w jakim z jego przyczyny znalazł się monarcha, powzięli urazę dla jego doradców. Wielkie poruszenie wstrząsnęło miastem, gdy jego ludność zagroziła wymordowaniem zdeprawowanych i rozpasanych dworzan oraz obaleniem wujów Karola. Ci, wielce zaniepokojeni pospolitym oburzeniem i możliwością powtórki z rabacji pobijaczej sprzed dekady — gdy paryżanie z pobijakami rzucili się na poborców — namówili resztę dworu do odprawienia pokuty w katedrze Marii Panny, poprzedzonej pątniczym przemarszem króla, który — władca konno, wujowie piechotą — odbyli w głębokiej pokorze.