Izabela zemdlała na ten widok ze strachu o los swojego męża — ten jednak tańczył w pewnym oddaleniu, w pobliżu swej piętnastoletniej ciotki Joanny, księżnej Berry, która pośpiesznie zarzuciła na niego swoją obfitą suknię, żeby osłonić go od iskier. Według różnych świadectw księżna wtargnęła między tańczących i odciągnęła króla na stronę, żeby z nim pomówić, albo władca sam zbliżył się do publiczności. Froissart napisał, że „król, który wiódł [tancerzy], oddalił się od swych towarzyszy […] i udał się pokazać damom […], i minął z królową, i zbliżył do księżnej Berry”Stock (2004) 159–160Heckscher, 241.

Wkrótce zapanował chaos: zapaleni tancerze wyli z bólu, a widzowie, wielu z których również zostało poparzonych, wrzeszczeli, próbując ratować ofiary. Wydarzenie zostało niezwykle plastycznie przedstawione przez Mnicha od Świętego Dionizego, który pisał, że „czterech mężczyzn spłonęło żywcem, ich płomienne lędźwie padły na posadzkę […], wytryskując strumienie krwi”. Przeżyło tylko dwóch tancerzy: Karol, dzięki sprawnej reakcji księżnej Berry, i dziedzic Nantouillet, który wskoczył do kadzi z winem, gdzie pozostał, póki nie stłumiono ognia. Hrabia Joigny zginął na miejscu;