Według historyka Jana Veenstry rozhukani tancerze wyli jak wilki, przeklinali i wzywali publiczność do odgadnięcia ich imion, cały czas tańcząc w diabolicznym szaleVeenstra (1997), 91. Spóźniony i pijany zjawił się wraz z Filipem z Baru brat Karola, Ludwik, który, choć relacje nie są co do tego zgodne, chciał prawdopodobnie rozpoznać jakiegoś tancerza i uniósł nad jego maską przyniesioną przez siebie pochodnię, z której upadła kropla smoły lub oderwał się strzęp pakuł, od czego zapaliła się nogawka kostiumu. W XVII wieku William Prynne pisał, że „książę Orleański […] jedną z pochodni trzymanych przez jego sługi tak blisko lnu łodyg umieścił, aż któraś z maszkar zajęła się, a jedna kolejną zażegała i tak każda stanęła w płomieniach”MacKay (2011), 167 — tymczasem współczesna kronika podaje, że Ludwik „cisnął” pochodnią w jednego z tancerzy.