Bal des Ardents i jego skutki 28 stycznia 1393 Izabela zorganizowała maskaradę w hôtel Saint-Pol dla uczczenia trzeciego małżeństwa swej dwórki, Katarzyny z Fastaverin. Tuchman tłumaczy, że ponowny ślub wdowy stanowił tradycyjny obiekt drwin, stając się okazją do błazeństw, często wyczynianych w oprawie balów maskowych bądź charivari, dla których charakterystyczne były „rozpusta, przebieranki, nieład, głośne wytrąbywanie fałszywych nut i szczęk czyneli”. Idąc za myślą Hugona z Guisay, według Tuchman znanego ze „skandalicznych knowań” i okrucieństwa, sześciu możnych rycerzy w przebraniach wykonało taniec dzikich mężów. Zszyte dopiero na nich stroje, wykonane z lnu, którego łodygi przymocowano do nasączonych żywicą tkanin, sprawiały, „że wyglądali na zarośniętych i kosmatych od stóp do głów”, a tym samym sposobem wykonane maski skrywały twarze i tożsamość tancerzy, według niektórych kronik skutych ze sobą łańcuchem, i większość widowni nie zdawała sobie sprawy, że ma okazję oglądać także swojego króla. Żeby zminimalizować ryzyko zajęcia się łatwopalnych szat, zakazano oświetlania pochodniami sali, w której odbywał się występ, a nawet wnoszenia ich w czasie jego trwania.