Według Odległego zwierciadła Barbary Tuchman Wilhelm z Harsigny zbył prośby i dary, które miały go od tego odwieśćTuchman (1978), 502, i opuścił Paryż, poleciwszy dworzanom, żeby chronili Karola przed troskami i wzburzeniem, które mogłyby wyniknąć ze sprawowania władzy, w zamian otaczając go atmosferą błogiej beztroski. By to osiągnąć, dwór uciekał się do wyszukanych rozrywek i ekstrawaganckich sposobów: Izabela i jej szwagierka, Walentyna Visconti, nosiły wyszywane klejnotami suknie i warkocze upięte na kształt ślimacznic, przykryte podwójnymi henninami, podobno dość szerokimi, by wymusić poszerzenie pałacowych odrzwi.

Lud uważał ten przepych za przesadę, nazywał jednak młodego króla le bien-aimé (ukochanym), całą winą obarczając cudzoziemską królową, którą sprowadzono z Bawarii na życzenie ówczesnych regentów. Ani Izabela, ani Walentyna, córka bezwzględnego księcia Mediolanu — nie były przesadnie popularne, tak na dworze, jak i pośród ludu. Froissart w swoich Kronikach pisał, że wujowie Karola chętnie przyzwalali na te swawole, ponieważ „dopóki królowa i książę Orleański tańczyli, nie byli niebezpieczni, czy nawet drażniący”Tuchman (1978), 503.