Pod koniec września król był już w dość dobrym stanie, żeby odbyć dziękczynną pielgrzymkę do bazyliki Marii Panny Radosnej w pobliżu Laon.
Nagły napad szału króla był przez niektórych postrzegany jako znak gniewu bożego i kara za grzechy, przez innych zaś jako skutek czarnoksięstwa — według historyków mógł to być napad schizofrenii paranoidalnej. Równowaga umysłowa króla pozostała krucha: miał trwać w przekonaniu, że jest zrobiony ze szkła, jego wilcze wycia, jak podaje Desmond Seward, przetaczały się pałacowymi korytarzamiSeward (1987), 143, a Jean Froissart pisał, że choroba Karola wymykała się wszelkim wysiłkom medykówSeward (1987), 144. W najcięższym okresie nie poznawał on żony, Izabeli Bawarskiej, każąc wypędzać ją ze swoich komnat, jednak po wyzdrowieniu przekazał jej kuratelę nad dziećmi. Sprawowanie opieki nad następcą tronu i późniejszym władcą Karolem pozwoliło Izabeli zdobyć znaczne wpływy i miejsce w radzie regencyjnej na wypadek nawrotu obłędu jej męża.