Przekonany, że zamach na życie jego doradcy godził w równym stopniu w monarchię i jej głowę, Karol, za przyzwoleniem marmuzetów, pośpiesznie przygotował ekspedycję karną przeciw Bretanii i w ciągu kilku miesięcy zbrojnie opuścił ParyżTuchman (1978), 496–499.
W jeden z upalnych sierpniowych dni, gdy maszerujące do Bretanii wojska znajdowały się na błoniach Le Mans, Karol bez ostrzeżenia dobył broni i krzycząc: „Naprzód! na zdrajców! Chcą mię wydać wrogom!”Tuchman (1978), 498, natarł na swych przybocznych rycerzy, pośród których znajdował się zażyły z nim brat, Ludwik. Zdążył zabić czterech swoich ludziHenneman (1996), 173–175, zanim szambelan pochwycił go w pasie i obezwładnił, co wtrąciło króla w czterodniową śpiączkę, szanse na jego wybudzenie z której widziało niewielu — książęta Burgundii i Berry skorzystali z niedyspozycji bratanka i prędko przejęli władzę, ustanowili siebie regentami i rozwiązali radę królewską.
Do przebywającego w śpiączce króla, umieszczonego w Le Mans, wezwano Wilhelma z Harcigny, cieszącego się estymą 92-letniego lekarza. Gdy Karol odzyskał przytomność, a jego gorączka ustąpiła, powrócił do Paryża w towarzystwie Wilhelma.