W 1387 roku Karol zaczął sprawować samodzielne rządy, odesłał regentów i przywrócił na dawne stanowiska doradców swego ojca, marmousetówPrawdopodobnie nazwa pochodzi od określenia figurek, w przekonaniu średniowiecznych Francuzów, otaczanych nabożną czcią i nieodstępowanych przez Muzułmanów — i metaforycznie wyraża zażyłość króla z jego doradcami.. Opowiadali się oni, w przeciwieństwie do dotychczasowych regentów, za pokojem z Anglią, obniżeniem podatków i silną, odpowiedzialną władzą centralną — co doprowadziło do wynegocjowania trzyletniego rozejmu i pozbawienia księcia Berry zarządu nad Langwedocją, której ludność wyzyskiwałKnecht (2007), 42–47.

W roku 1392 Karol po raz pierwszy doznał napadu niepoczytalności, której przejawem była „niewyczerpalna pasja” z powodu zamachu na konetabla Francji i przywódcy marmusetów, Oliwera z Clisson, podjętej przez Piotra z Craon, a wyreżyserowanej przez Jana V Zdobywcę.