Po roku przeniósł się do Łodzi, gdzie uczył rysunku i projektowania w Państwowej Szkole Przemysłowej Żeńskiej i w Państwowej Szkole Włókienniczej. Kontynuował również pracę architekta, zaprojektował kościół w Głownie i wnętrza szkoły salezjanów w Łodzi. W następnym roku uczestniczył w konkursie na projekt mebli koncernu „Thonet-Mundus” i uzyskał drugie miejsce. W 1926 opuścił Łódź, zamieszkał w Warszawie, gdzie przyłączył się do Spółdzielni Artystów Ład, gdzie projektował meble. W 1928 otrzymał stanowisko asystenta w Pracowni Projektowania Brył i Płaszczyzn w Szkole Sztuk Pięknych, gdzie prowadził wykłady ze stolarstwa i architektury wnętrz. Opracował i wprowadził technikę „sosny palonej”, która była tania i pozwalała wyeksponować słoje drzewa. W 1932 zaprojektował wnętrza Naczelnej Izby Lekarskiej i Państwowego Gimnazjum im. Juliusza Słowackiego w Warszawie, od 1934 należał do Bloku Zawodowych Artystów Plastyków, był współzałożycielem dwutygodnika „Plastyka”. W 1935 ożenił się z Mary Litauer, otrzymał drugą nagrodę w konkursie Ładu na meble do salonu, w tym samym roku zaprojektował biurko do gabinetu prezydenta Warszawy Stefana Starzyńskiego. Rok później został członkiem rady Bloku i zaprojektował wnętrza Teatru im.