Od 1891 do 1894 studiował filozofię na Cesarskim Uniwersytecie Tokijskim jako wolny słuchacz, co uniemożliwiało uzyskanie dyplomu. Jako uzdolniony matematyk był namawiany w szkole średniej do kształcenia się w kierunku matematyki.

Po ukończeniu studiów przez rok pracował w szkole blisko rodzinnej Kanazawy, po czym został wykładowcą w IV Liceum. Po dwóch latach przeszedł do analogicznej uczelni w Yamaguchi, w prefekturze Yamaguchi, na stanowisko profesora. Wykładał tam wówczas psychologię, logikę, etykę i język niemiecki. W 1909 podjął pracę na uniwersytecie Gakushūin w Tokio, a po roku został wykładowcą na Cesarskim Uniwersytecie w Kioto (Kyōto Teikoku Daigaku). W 1913 otrzymał tytuł doktora nauk humanistycznych, dzięki rekomendacji rektora Masatarō Sawayanagi, i mianowano go profesorem filozofii religii, a rok później profesorem filozofii i na tym stanowisku pozostał do 1928, kiedy to przeszedł na emeryturę.

W 1939 opublikował esej na temat filozofii fizyki, w którym starał się znaleźć w teorii względności i w mechanice kwantowej potwierdzenie teorii rzeczywistości jako absolutnie sprzecznej samotożsamości.