Jan Łomnicki (ur. 17 października 1894 w Zościnaczach, zm. 17 września 1944 w Iranie) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy i społeczny, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys mały|Grób mjra Jana Łomnickiego (po remoncie cmentarza), fot. Ivonna Nowicka Syn Antoniego i Julii z domu Żadkowskiej, urodzony 17 października 1894 w Zościnaczach (powiat trembowelski). Uczęszczał do II gimnazjum w Tarnopolu, gdzie w 1913 zdał egzamin dojrzałości. Następnie przez rok studiował prawo na Uniwersytecie Lwowskim. Przez rok należał do Polowych Drużyn Sokolich. W czasie I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich i został przydzielony do 3 pułku piechoty. Po bitwie kaniowskiej i po rozbrojeniu II korpusu został internowany w Białej Podlaskiej, a następnie był przetrzymywany w Brześciu na Bugiem do 11 listopada 1918. Za wykazaną odwagę i zaangażowanie podczas wojny otrzymał order wojskowy „Virtuti Militari” V klasy.