Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony w stopniu podporucznika. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 3 pułku piechoty Legionów. 17 października 1920 został ranny w Ochmowiczach pod Słuckiem. Został awansowany na stopień kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923, 1924 był oficerem 32 pułku piechoty w Modlinie. Został awansowany na stopień majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927. W 1928, jako oficer 32 pułku piechoty, służył w 11 Dywizji Piechoty. W marcu 1932 został przesunięty w 48 pułku piechoty w Stanisławowie ze stanowiska dowódcy batalionu na stanowisko obwodowego komendanta przysposobienia wojskowego. W sierpniu 1935 został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Wilejka na stanowisko komendanta. 1 września 1938 kierowana przez niego jednostka została przemianowana na Komendę Rejonu Uzupełnień Wilejka, a zajmowane przez niego stanowisko otrzymało nazwę „komendant rejonu uzupełnień”.
W okresie dwudziestolecia międzywojennego udzielał się społecznie m.in. w Kole Przyjaciół Harcerzy, Lidze Morskiej i Kolonialnej, Kole Przyjaciół Strzelca i Związku Obrony Kresów Zachodnich.