W wyborach parlamentarnych w 1973 po raz pierwszy dostał się do izraelskiego parlamentu z listy Koalicji Pracy. W ósmym Knesecie zasiadał w komisjach spraw gospodarczych oraz służby publicznej. Jego aktywność parlamentarna znacznie wzrosła po reelekcji w wyborach w 1977, kiedy to lewica po raz pierwszy znalazła się w opozycji. W Knesecie dziewiątej kadencji przewodniczył komisji wspólnej ds. energii, zasiadał w komisjach spraw zagranicznych i obrony; spraw gospodarczych oraz budownictwa; był także członkiem pięciu podkomisji związanych z energetyką i lotnictwem. Po raz trzeci został wybrany posłem w 1981 zaś w dziesiątym Knesecie zasiadał w komisji spraw zagranicznych i obrony oraz przewodniczył dwóm komisjom wspólnym – ponownie objął komisję energii, przewodniczył też zajmującej się planami stworzenia kanału łączącego Morze Martwe z Morzem Śródziemnym. W wyborach w 1984 ponownie zdobył mandat poselski, by w Knesecie jedenastej kadencji, poza zasiadaniem w komisji spraw zagranicznych i obrony, poświęcić się nowym zagadnieniom. Przewodniczył komisji wspólnej zajmującej się wynagrodzeniami żołnierzy zawodowych oraz podkomisji, która zajmowała się sprawą wyboru byłego sekretarza generalnego ONZ Kurta Waldheima na prezydenta Austrii, mimo ujawnienia jego przynależności do nazistowskiej organizacji SA.