Charisz był także przewodniczącym specjalnej komisji promocji eksportu oraz komisji śledczej zajmującej się wypadkami drogowymi w Izraelu. Po reelekcji w wyborach w 1988 w dwunastym Knesecie był członkiem, a następnie przewodniczącym komisji finansów. W 1989 został sekretarzem generalnym Izraelskiej Partii Pracy.

W kolejnych wyborach lewica wystartowała już pod szyldem Partii Pracy, a Charisz po raz szósty zdobył mandat poselski. 13 lipca 1992 wszedł w skład nowo powstałego rządu Icchaka Rabina i objął stanowisko ministra handlu i przemysłu, zastępując na stanowisku Moszego Nissima. Po śmierci premiera Rabina i powołaniu 22 listopada 1995 nowego rządu Szimona Peresa Charisz pozostał na stanowisku i był ministrem do końca kadencji trzynastego Knesetu. W wyborach w 1996 utracił miejsce w parlamencie, a jego następcą w resorcie został Natan Szaranski.

Podczas swojej kariery politycznej przewodniczył komitetowi politycznemu Partii Pracy oraz instytutowi zajmującemu się energetyką, był także członkiem rady zajmującej się radzieckimi Żydami. 23 stycznia 2011, po rezygnacji Ehuda Baraka z kierowania Partią Pracy, Charisz został jej tymczasowym przewodniczącym, do czasu wyboru nowego przewodniczącego.