Po upadku powstania na Wołyniu przeszedł do Galicji (27 kwietnia), gdzie został internowany – zdołał jednak zbiec i już 3 majahttp://echaprzeszlosci.pl/wp-content/uploads/2013/07/echa1.pdf rozpoczął drogę powrotną do Królestwa Polskiego.
Wstąpił następnie do Legii Litewskiej z zamiarem kontynuowana walki – m.in. uczestniczył w (spóźnionej) wyprawie płk. Samuela Różyckiego na Litwę oraz brawurowym odwrocie korpusu gen. Henryka Dembińskiego z Litwy do Warszawy. 6 sierpnia wyruszył z korpusem gen. Samuela Różyckiego w sandomierskie, jednak nie doszło wówczas do większych starć szwadronu Bartkowskiego z Rosjanami. 25 września otrzymał (nieodebrany) awans na podporucznika. Dwa dni później przeszedł ponownie do Galicji i udał się – przez Słowację, Węgry, Wiedeń, Czechy i Prusy – na emigrację do Europy zachodniej.
Był poszukiwany przez władze carskie za udział w powstaniu i plany zamachu na życie wielkiego księcia Konstantego. Ciążył na nim wydany zaocznie (13 lutego 1832) wyrok śmierci, zamieniony następnie (16 września 1834) na wieczną banicję. Jego majątek uległ konfiskacie.