W tym czasie wspomagana była wraz ze współpracowniczkami przez księdza Franciszka Fischera z Nysy, który opracował dla wspólnoty podział zajęć, znalazł wspólny lokal mieszkalny i opracował porządek dnia. Działania te, z uwagi na antykościelną postawę władz pruskich, nie mogły mieć pozorów reguły zakonnej. Od 1843 nazywano je Szarymi Siostrami, a w 1844 ksiądz Fischer nazwał je Stowarzyszeniem Sióstr pod wezwaniem Najświętszego Serca Jezusa dla pielęgnowania chorych pozbawionych pomocy. Klara Wolff nie miała nigdy zamiaru zakładania zgromadzenia zakonnego, chciała jedynie poświęcić się pielęgnacji ubogich chorych. Od 1843 zamieszkiwała wraz ze współpracownicami w nyskim Domu Altarzystów, gdzie pomieszczenia zapewnił im ksiądz dziekan Dominik Otto. Władze pruskie nie były zadowolone z funkcjonowania wspólnoty, podejrzewając, że ma charakter zakonny, w związku z czym m.in. Klara Wolff była przesłuchiwana przez policję.