W 1846 rozpoczęła kanoniczny nowicjat u sióstr Boromeuszek w Pradze wraz z Marią Merkert. Jednak reguła tego zakonu nie była zgodna z jej dążeniami, ponieważ zakładała pomoc chorym wyłącznie podczas wojen i epidemii. Dalsze pozostawanie w Pradze uznała więc za bezzasadne i powróciła do Nysy, celem pielęgnowania chorych w ich mieszkaniach. Wyraziła też sprzeciw wobec chęci połączenia przez władze kościelne Szarych Sióstr z Boromeuszkami. Wywołało to niechęć duchowieństwa nyskiego. W końcu 1848 lub w początku 1849 opuściła więc Nysę i przeniosła się do Bystrzycy Kłodzkiej. Zorganizowała tu życie wspólnoty na wzór nyski.
W początku grudnia 1852 doznała ciężkich obrażeń ciała w wyniku wypadku fury, którą jechała do chorego na wieś. Konie ciągnęły przez dłuższy odcinek wywrócony wóz w którym leżała nieprzytomna. Zmarła 4 stycznia 1853 na skutek powtórnego udaru mózgu. Pogrzeb odbył się 7 stycznia 1853. Grób nie zachował się (prawdopodobnie zlokalizowany był w najstarszej części bystrzyckiego cmentarza).
Przypisy
Kategoria:Ludzie związani z Nysą Kategoria:Niemieckie zakonnice Kategoria:Ludzie urodzeni w Prudniku Kategoria:Elżbietanki (biografie) Kategoria:Urodzeni w 1805 Kategoria:Zmarli w 1853