W końcowym rozdziale wizytator pisze: „Cerkiew Łobaczewska przez swoją starożytność, chyli się ku upadkowi i grozi niebezpieczeństwem nie tylko księdzu, ale także wiernym przychodzącym na nabożeństwa. Dlatego w mocy nadanego mi prawa, chcę siłą obłożyć cerkiew interdyktem (tj. zakazać w niej odprawiania nabożeństw). Tak jak cała Łobaczewska gromada pokornie nam obiecywała i prosiła nas i dała zapewnienie, że w krótkim czasie zaczną remontować swoją cerkiew w taki sposób przydzielam na cerkiew nowy dzwon …, przyjmując te zapewnienie i prośbę przykazał: starą cerkiew rozwalić i z pozostałego dobrego drewna zrobić dzwonnicę na nowy dzwon, którą w przeciągu nie dalej trzech miesięcy – pod groźbą interdyktu przerobić na cerkiew”. W tymże końcowym rozdziale wizytator nakazuje prezbiterowi – na Anioł Pański rano i w wieczór dzwonić… co niedzieli suplikacyą śpiewać et caet…, głównym obrazem – wszystkie swoje zalecenia składa na „schizmatyka” Iwana Sołoduchę, którego nie mogli zwyciężyć i prześladowali; wizytator z obawy żeby ten „schizmatyk”