„Ja niżej podpisany uznaje mój dobrowolny zapis na duszach które odeszły do Boga, pradziadów, dziadów, rodziców i innych moich członkach rodziny to jest: Joachimie Nowosziku, Marynie, Annie, Atanazji, Teodorze, Mikołaju, Michałowi i innych w „subotnik” odeszłych, aby za ich dusze corocznie na wieczne czasy po cztery liturgie było odprawianych, daję, daruję, i wiecznymi czasami zapisuję Łobaczewskiej cerkwi Ziemię Niedogryzkową z której prezbiter Łobaczewski i jego następcy mają płacić czynsz do kasy miejskiej, na potwierdzenie czego (zdrów na umyśle) krzyżem świętym podpisuję. Iwan Dmitruk” – Ta krótka legacja, potwierdzona świadectwem burmistrza miasta Brześcia 1 czerwca 1720 r. i nazwą „Sobotnikowy Zapis”.
Plebania według starego obyczaju składa się z izby pomalowanej na biało o dwóch oknach, z piecem z zielonych kafli i osobnym kominem, za tą izbą – komórka i kuchnia z piecem glinianym. Dach pokryty słomą a wszystko to było własnością ojca Bonieckiego. Ponad samym Bugiem było kilka stodół, zrobionych z chrustu. Było to od strony wschodniej a z zachodniej – rozciągnięte były ogrody cerkiewne i na nich do samej Janowskiej drogi – stodoła, … Z południowej strony stała cerkiew a za nią rozciągały się zimie cerkiewne aż do samych Ogrodnik. W tym czasie Łobaczewski prezbiter miał przywilej na połów ryb w rzece Bug.