Powszechnie uważano, iż w swojej twórczości Wei Shou jest zbyt zależny od prozaika z Południa, tworzącego w poprzednim stuleciu, Ren Fanga. Pewnego razu Xing Shao miał nawet powiedzieć, iż: „Styl Ren Fanga z Południa jest u swych podstaw surowy. Wei Shou nie tylko go naśladuje, ale w znacznym stopniu plagiatuje”.
Wei Shou miał pozostawić po sobie kolekcję pism w siedemdziesięciu zwojach (juan), zaginęła ona jednak w okresie Song. Późniejsze zbiory jego twórczości są rekonstrukcjami z epoki Ming. Yan Kejun zebrał piętnaście jego utworów prozatorskich w swoim Quan shangdu Sandai Qin Han Liuchao wen, zaś Han Wei Jin Nanbeichao shi Lu Qinli zawiera czternaście wierszy Wei Shou, które są przeważnie w stylu pałacowym. Wei Shou był szczególnie dumny ze swoich fu, który to gatunek uważał za prawdziwy sprawdzian pisarskich zdolności. Żadne jego fu nie przetrwało jednak do naszych czasów. Za życia Wei Shou był znany przede wszystkim ze swoich pism sporządzonych w cesarskiej służbie na dworze Wschodniego Wei i Północnego Qi. Według jego biografii z Księgi Północnej Dynastii Qi począwszy od roku 544 Wei Shou komponował wszystkie istotne państwowe dekrety i pisma powstające w dowództwach wojskowych. Kiedy tylko zachodziła nagła potrzeba Wei sporządzał pismo momentalnie po otrzymaniu polecenia.