Za pierwsze projekty Soterii odpowiedzialni byli psychiatrzy. Wybór pomagających, jako osób niebędących profesjonalnymi psychiatrami lub psychoterapeutami, motywowano tym, że profesjonaliści kierują się częstokroć teoriami ograniczającymi holistyczne podejście do problemów człowieka ze schizofrenią (osób wyłącznie „chorych”). Nieprofesjonaliści są bardziej spontaniczni, swobodniejsi oraz mniej związani diagnozą, czy medycznymi definicjami. Mimo tego wybór osób do pracy nie był całkowicie przypadkowy – wybrano ludzi wnikliwych, opanowanych, spokojnych, zrównoważonych (zwłaszcza w sytuacjach nietypowych), o ograniczonych i niespektakularnych reakcjach. Nad działalnością wspólnoty zawsze czuwa psychiatra, ale odpowiedzialność za istotne aspekty działania Soterii spoczywa w równej mierze na opiekunach, jak i podopiecznych.