Ewaluacja wykazała, że pacjenci Soterii lepiej integrują się z otoczeniem społecznym, niż pacjenci tradycyjnych metod opieki psychiatrycznej, mimo że ci pierwsi przyjmowali minimalne dawki środków psychofarmakologicznych. M.in. regularnie wykonywali pracę przez określony czas, uczęszczali do szkół, zdawali egzaminy szkolne i zawodowe, opuszczali dotychczasowe miejsce zamieszkania i rozpoczynali samodzielne życie. W grupie podopiecznych Soterii niższy był także współczynnik powtórnej hospitalizacji. Najlepiej funkcjonowali pacjenci, którzy podczas pobytu w Soterii nie stosowali leków przeciwpsychotycznych.
Na dobre wyniki działalności Soterii wpływ ma organizacja takiej grupy: prostota zasad, jasność, jednoznaczność, spokój i odprężenie, a także unikanie nadmiernej stymulacji, nacisk na właściwą strukturyzację dnia i zbliżenie do życia domowego (nadanie cech wspólnoty rodzinnej zbliża pacjentów do zwykłej codzienności). Zasadniczą regułą jest też maksymalne zindywidualizowanie podejścia do pacjenta i odejście od szufladkowego traktowania schorzeń (zaliczania z góry do określonych diagnoz). Innowacją jest tzw. miękki pokój, do którego mają możliwość wycofania się pacjenci przeżywający szczególne kryzysy.