Dalsze losy autos Calderóna mały|Przedstawienie Boskiej Filotei. 1681 Do połowy XVIII wieku autos Calderóna cieszyły się niesłabnącym powodzeniem wśród publiczności. Jeszcze w 1706 roku ojciec Juan Luis Buitrago, cenzor królewski, podnosił pożytki płynące z lektury tych utworów. Wraz z rozszerzaniem się w Hiszpanii wpływów Oświecenia, zaczęto krytykować autos ze stanowiska klasycyzmu francuskiego za brak życiowego prawdopodobieństwa, nieprzestrzeganie zasad Arystotelesowskiej jedności miejsca, czasu i akcji, posługiwanie się niezrozumiałymi alegoriami i symbolami. W 1749 roku Blas Antonio Nasarre pisał o autos, że dają komiczną wykładnię Pisma Świętego, pełną alegorii, dzikich metafor i straszliwych anachronizmów. Kilka lat później Nicolas Fernandez de Moratin pytał retorycznieː Czyż to możliwe, żeby przemawiała Wiosna? Czy kiedykolwiek w życiu słyszał Pan słowo wypowiedziane przez Apetyt? W 1762 roku czołowy krytyk epoki José Clavijo y Fajarado apelował do monarchy o zakazanie wystawiania autos jako szkodliwych i przynoszących ujmę religii chrześcijańskiej. W trzy lata później Karol III (1759-1788) wydał dekret zakazujący tych widowisk.