Był faktycznym kierownikiem tego zgrupowania działającego na Lubelszczyźnie, odpowiadając za jego formowanie, wyposażenie i aprowizację (gen. Jeziorański był dowódcą w polu). Był dowódcą jednego z oddziałów w trakcie ataku na Rawę 26/27 stycznia 1863. Potem walczył pod Studziankami i Żarnowcem. Po ogłoszeniu dyktatury gen. Mariana Langiewicza 10 marca 1863 został awansowany przez tegoż na stopień pułkownika i jednocześnie mianowany na stanowisko głównego (generalnego) intendenta zgrupowania wojsk powstańczych. Po tym jak scalono siły powstańcze z oddziałami gen. Langiewicza odpowiadał za zarząd intendentury, a także tymczasowo był szefem sztabu scalonych sił. Jako szef sztabu był duszą wszystkich działań oddziału. Uczestniczył w bitwie pod Małogoszczem (24 lutego 1863), potem w bitwie pod Pieskową Skałą (4 marca 1863), w bitwie pod Grochowiskami (18 marca 1863). Kilkakrotnie odnosił rany. Po klęsce gen. Langiewicza przeszedł na obszar zaboru austriackiego. W czerwcu 1863 otrzymał od płk. Jana Stelli-Sawickiego ps. „Struś” obowiązki naczelnego organizatora wojsk na obszarze Galicji i został mianowany jego następcą. Ponownie wkroczywszy na obszar Królestwa walczył w bitwy pod Kobylanką (1-6 maja 1963), gdzie został ranny w głowę (wskutek odłamka granatu) i nie był zdolny do dalszej służby.