Po rekonwalescencji jeszcze raz przedostał się na teren walk w szeregach oddziału Ślawskiego. Przebywał w szpitalu, później trafił do dworu na ziemi jarosławskiej, gdzie przez kilka miesięcy leczył rany. Później otrzymał od Naczelnika zapomogę w wysokości 150 zł. z tytułu utraty swojego majątku w trakcie pracy niepodległościowej.
Po upadku powstania nie zdecydował się na emigrację i pozostał w Galicji. Początkowo przebywał w okolicach Jarosławia, potem przeniósł się na ziemię sanocką. Pracował jako agent Towarzystwa Wzajemnych Ubezpieczeń. Był właścicielem dóbr ziemskich i parał się gospodarowaniem. Ponadto działał jako przemysłowiec zajmując się poszukiwaniem nafty i kopalnictwem. Udzielał się także w życiu publicznym, występując przeciw ugrupowaniu Stańczyków.
Ożenił się z kobietą pielęgnującą go w czasie leczenia z ran odniesionych w powstaniu. Miał troje dzieci. Zamieszkiwał w Berehach. W swoich domostwach przyjmował na schronienie działaczy niepodległościowych. W wyniku powstańczych ran cierpiał na zdrowiu. Zmarł 25 lub 26 kwietnia 1883. Został pochowany na cmentarzu parafialnym w Jasieniu (przy obecnym Sanktuarium Matki Bożej Rudeckiej Królowej Bieszczadzkiej w Ustrzykach Dolnych).