Wiedzę o obyczajach Indian wykorzystał we własnej działalności terapeutycznej.
Pierwszymi adresatami tej odmiany terapii były dzieci z zespołem Downa i dzieci z rozszczepieniem podniebienia. W drodze rozwoju metody stosuje się ją obecnie także w procesie leczenia zespołu Pradera-Williego, zespołu Möbiusa, zespołu Pierre'a Robina, porażenia nerwu twarzowego i urazów czaszkowo-mózgowych.
Charakterystyka Zadaniem terapii jest przede wszystkim stymulowanie i usprawnianie motoryki dziecka niepełnosprawnego, jak również zmierza ona do regulacji symetrii twarzy i ustawienia żuchwy, eliminacji problemów z połykaniem, ssaniem, gryzieniem, żuciem i oddychaniem, polepszenia mowy i możliwości spostrzegania, kompetencji komunikacyjnych, a także poprawienia pionizacji ciała. Terapia stanowi syntezę dwóch składowych: neuroruchowej terapii rozwojowej (wsparcie zdolności czuciowych i ruchowych) oraz ustno-twarzowej terapii regulacyjnej.
Metody Najważniejsze techniki stosowane w trakcie terapii to: rozciąganie, ugniatanie, głaskanie i wibracje.