Stymulowanie organizmu chorego odbywa się w siedmiu punktach neuromotorycznych, które Morales wyznaczył w obrębie kompleksu ustno-twarzowego:
punkt gładzizny (centralna część nasady nosa) punkt kąta oka (zewnętrzny kąt oka, dokładnie na skrzyżowaniu włókien powiek górnej i dolnej) punkt skrzydełka nosa (po obu stronach skrzydełek nosa, na wysokości punktu wcięcia nosa) punkt wargi górnej (cała powierzchnia tej wargi) punkt kąta ust (kąciki ust – oba) punkt bródki punkt dna jamy ustnej (środkowa część jej dna).
Uzupełnieniem jest gimnastyka muskulatury całego ciała. Jednym z istotnych zaleceń jest manualna kontrola głowy i żuchwy w celu uzyskania tzw. spokoju motorycznego (lepszy kontakt z podopiecznym i łatwiejsze koncentrowanie jego uwagi). Stosowany jest też masaż w obrębie jamy ustnej (głównie dziąsła, język i podniebienie), co ma poprawiać przełykanie oraz redukować ślinienie, a także poprawiać ułożenie języka. Podczas działań terapeutycznych używa się niekiedy pomocy mechanicznych, np. płytek stymulacyjnych i aparatów ortodontycznych.