O chacal u adibe ( (Linnaeus, 1758) Linnæus, C. (1758). "Canis aureus". Systema naturæ (in Latin). Vol. Regnum Animale (10 ed.). Holmiæ: Laurentius Salvius. pp. 39–40.), tamién chacal comúnRafel Vidaller Tricas: O chacal común u dorato, El Ebro Económico, 2022 u chacal dorauCon a variant chacal dorato, ye un mamifero d'a orden d'os Carnivora y familia Canidae que ye nativo d'Europa de l'Este, o sud-ueste d'Asia, o sud d'Asia y as rechions d'o sud-este d'Asia. Se ye expandindo mas dillá d'as suyas tierras nativas en o sud-este d'Europa enta lo centro y nord-este d'Europa en arias an i hai poquez u garra lupo, bi ha presencia documentada en Bulgaria, Hongría, Alemanya y Francia an i hai una población estable. El chacal, que ya ha aparecido en España, asentado oficialmente en Francia En chinero de 2023 amaneixió un animal atropellau en una carretera de Alava, analisis d'ADN compreboron que se trataba d'un eixemplar de chacal común, certificando a suya presencia en a Peninsula Iberica per primera vegada.El chacal dorado llega a la Península Ibérica por primera vez desde que se tienen registros. A suya distribución per a Peninsula ye desconoixida ya que ye un animal muito sichiloso y que puede pasar desapercibiu y podendo estar tamién confundiu con atras especies.

Os masclos miden de 71 a 85 cm de longaria corporal y as fembras de 69 a 73 cm. Os masclos pesan entre 6 y 14 kg y as fembras entre 7 y 11 kg.

A dieta omnivora d'o chacal le permite minchar una gran variedat de birollas como radedors, muixons y fruitas; ista dieta, de conchunta con a suya tolerancia a las condicions ixutas, le permite vivir en diferents habitats. As largas patas y lo cuerpo achil d'o chacal le permiten trotar grans distancias en busca de birolla. Ye capable de pasar sin augua mientres periodos alongaus.

Hibridos de cans y chacals clamaus cans de Sulimov son en servicio en l'aeropuerto de Sheremetyevo, amán de Moscú, an l'aerolinia rusa Aeroflot os despliega pa la detección d'olors. Hall, N. J.; Protopopova, A.; Wynne, C. D. L. (2016). "6-Olfacation in Wild Canids and Russian Canid Hybrids". In Jezierski, T.; Ensminger, J.; Papet, L. E. (eds.). Canine Olfaction Science and Law: Advances in Forensic Science, Medicine, Conservation, and Remedial Conservation. Taylor & Francis. pp. 63–64.

Subspecies C. a. aureus C. a. cruesemanni C. a. ecsedensis C. a. indicus C. a. moreoticus C. a. naria C. a. syriacus

Notas

Referencias

Vinclos externos

Aureus