thumb|250px|Enllena en Fort Wayne, 1982.
Una hinchente ye la ocupación per parte de l'agua de zones que davezu tán llibres d'ésta, bien por llena de ríos y ramblas por agües enchentes o destemple, o pola xubida de les marees percima del nivel habitual, maremotos, furacanes, ente otros.
Les llenes fluviales son procesos naturales que se producieron dacuando y que fueron la causa de la formación de les llanures nos valles de los ríos, tierres fértiles onde tradicionalmente desenvolvióse l'agricultura en vegues y riberes.
Nes zones costeres los embates del mar sirvieron pa modelar les mariñes y crear zones pantanoses como albuferes y llagunes que, tres la so ocupación atópica, convirtiéronse en zones vulnerables.
Causes principales de les llenes La principal causa de les llenes fluviales suelen ser les agües intenses que, la gravedá depende de la rexón, que se va producir en función de diversos factores meteorolóxicos.
Nel área mediterránea dase'l fenómenu de la gota fría, que ye un embolsamiento d'aire a bien baxa temperatura nes capes medies y altes de l'atmósfera que, al topetar col aire templao y húmedo que xube del mar, provoca intenses precipitaciones y el posterior hinchente.
N'Asia oriental la principal causa de les crecíes fluviales son les agües enchentes causaes pol monzón, acomuñaes munches vegaes con tifones. Preséntense pel branu y afecten a amplies zones ente les que destaca'l golfu de Bengala, zona de mayor precipitación media del globu.
Los furacanes son una versión caribeña de los tifones, qu'afaren temporalmente la rexón del golfu de Méxicu causando llenes poles foles, d'hasta ocho metros, acomuñaes a los fuertes vientos, y poles agües intenses motivaes pola mesma baxa térmica. Tamién les nubes tropicales suelen causar agües bien fuertes.
Xubíes sópites de temperatura pueden provocar crecíes nos ríos pola rápida fusión de les nieves, esto dase sobre manera en primavera, cuando'l destemple ye mayor, o tres fuertes nevaes en cotes inusuales, que tres la fola de fríu fúndense provocando riaes.
Los maremotos o tsunamis como posible causa d'un hinchente, una y bones el seísmu marín provoca una serie d'ondes que se traducen en foles xigantes de devastador efeutu nes mariñes afeutaes. Estes catástrofes suélense dar nel área del Pacíficu, de mayor actividá sísmica.
Les llenes nun son ayenes a la ocupación del suelu. El caudal de los ríos ye de normal bien variable a lo llargo de los años. N'efeutu, la hidroloxía establez pa los ríos una gama de caudales máximos asociaos al tiempu de torna. Xeneralmente les poblaciones locales, cuando hai enforma tiempu que s'atopen asitiaes nel llugar tien conocencia de les árees ocupaes poles aveníes del ríu, y asina respeten l'espaciu d'este, evitando les llenes de los sos centros poblaos.
Defenses, planiamientu, y xerencia del hinchente Dende l'empiezu del Neolíticu, cuando empezó la sedentarización y, por tanto, ocupación de zones llanes costeres o nos valles fluviales, l'home atopóse col retu de faer frente a les llenes. N'Exiptu y Mesopotamia yá se construyeron importantes defenses fluviales como diques, canales pa esviar les agües y meyora de los calces nes redolaes urbanes. Les obres hidráuliques desenvolviéronse tamién en Grecia y Roma, tantu pa llograr agua pal consumu como pa evitar los riesgos que traíen los asentamientos en redolaes vulnerables. En China la construcción de grandes llixos nos ríos yá se faía nel sieglu XII de cuenta que s'intentaba faer frente a les aveníes monzóniques. Tamién n'España destaquen dende la Edá Media la construcción de llixos y banzaos que regularen los ríos.
Anguaño les defenses contra les llenes son bien avanzaes nos países desenvueltos. Los sistemes de prevención basar en diques, llixos, barreres metáliques, banzaos reguladores y meyora de la capacidá de desaguadoriu de los calces fluviales. Tamién los sistemes d'alerta ante situaciones peligroses tán bien desenvueltos per mediu de la predicción meteorolóxica, la observación de los aforos fluviales que determinen una alerta hidrolóxico y los sistemes de detección de maremotos.
La defensa contra les llenes marinos provocaes poles marea ta bien desenvuelta nos Países Baxos onde una rede de diques regulen les agües tanto interiores como esteriores. Tamién Venecia y Londres cunten con defenses similares. Los banzaos reguladores son bien numberosos nes rexones de clima mediterraneu como California y el sur d'Europa y sirven p'almacenar agua en tiempos de seca y contener les aveníes fluviales.
Otres actuaciones fueron empuestes a alloñar el peligru de les ciudaes per aciu la esviadura del calce fluvial dotándolo de la mesma de mayor capacidá de desaguadoriu, como en Valencia o Sevilla. La canalización de ríos, como'l Rin o'l Segura, son obres de mayor valumbu que llevaron consigo un plan integral pa tola cuenca (aumentu de la capacidá de desaguadoriu, esviadures puntuales, amenorgamientu de meandros, construcción y ampliación de banzaos, etc.) Dalgunes d'estes actuaciones fueron revesoses polos sos efeutos adversos, como la eliminación de meandros nel Rin que favoreció la mayor rapidez na onda de crecida y por tanto la so mayor roxura.
La llexislación avanzó enforma prohibiendo la edificación en zones perceptibles de ser anubiertes nun periodu de torna d'hasta 100 años. L'amplia cartografía dexó conocer cualos son les zones de riesgu pa la so posterior actuación nel terrén. La reforestación d'amplies zones na cuenca alta y media de los ríos tamién contribúi a embrivir l'efeutu de les fuertes agües y por tanto de la posterior crecida. Sicasí queden zones de riesgu, básicamente urbanizaes enantes de les lleis proteutores, dalgunes d'elles d'altu valor históricu-artísticu como Florencia, que yá sufrió un gran hinchente en 1966.
Nos países en desenvolvimientu los sistemes tanto de prevención, como d'alerta y posterior actuación tán menos desenvueltos, como se pudo ver nos socesivos tifones qu'afararon Bangladex o nel tsunami qu'afaró diverses mariñes del sureste asiáticu. Aun así la cooperación internacional ta favoreciendo actuaciones que traigan una mayor seguridá pa la población nestes zones de riesgu.
Hinchentes prehistóricos significatives Na prehistoria produciéronse grandes llenes en delles zones, como asina lo atestigüen los restos xeolóxicos. Asina, la formación de mares zarraos como'l Mediterraneu o'l mar Negru deber a movimientos tectónicos y cambeos climáticos qu'anubrieron estes amplies zones. El final de la edá de xelu tuvo consecuencies determinantes en tol globu cola formación de nuevos llagos y mares en zones qu'enantes nun ocupaba'l mar.
Hinchentes significativos América thumb|240px|Crecíes en Asheville, North Carolina, xunetu de 1916. 1959 - Les llenes d'abril de 1959 n'Uruguay, les más grandes y dañibles de la historia de dichu país.
1972 - El furacán Agnes causó 122 muertes, la mayoría poles crecíes de los ríos en Nueva York y Pennsylvania.
13 de payares de 1985 - La traxedia d'Armero, en Colombia, foi un ábanu d'agua y folla provocada pol destemple del Nevado del Ruiz, causáu por una erupción volcánica, provocando la destrucción total de la ciudá d'Armero con 25.000 muertos ente los que s'atopaba la neña Omayra Sánchez.
1993 - El Gran hinchente de 1993 foi'l mayor desastre hidrolóxicu, dempués de les llenes catastrófiques de la década de 1930, d'EE.XX. y debióse a la llena del ríu Mississippi, qu'asocede de trés a cuatro veces por sieglu.
1995 - Catastróficu hinchente del 7 d'abril de 1995 en Pergamino, el 60 % de la ciudá de 90.000 hab. nel norte de la provincia de Buenos Aires, Arxentina sufrió un meteoru de 55 mm/30 min mientres 3 h, matando a 3 pesonas y evacuando a 13.000.
1997 - 1998 - Un fenómenu de El Niño escepcional causó importantes llenes na mariña ecuatoriana y na mariña peruana. Tamién creció'l ríu Paraná, causando munches perdes na provincia de Corrientes, Arxentina, tamién en delles areás de les sabanes de Kenia la precipitación pluvial foi cinco veces mayor que'l permediu normal d'ochobre a avientu, provacando llenes que tomaron selmanes en menguar.
1999 - N'avientu asocede la Traxedia de Vargas en Venezuela, poles intenses agües a mediaos d'esti mes, que causaron llavuquies nes fasteres septentrionales de la Cordal del Ávila, la muerte de decenes de miles de persones, miles de cases y edificios destruyíos y unos 300.000 damnificados que quedaron ensin llar.
2002 - El 19 de febreru en La Paz, Bolivia una colosal nube de más de 10 km d'altor desamarró, dende la parte norte de la ciudá, una fuerte agua qu'anubrió rápido'l centru de la mesma. Les cais y aveníes convertir en verdaderos ríos mortales, pola velocidá qu'adquirió l'agua productu del desnivel natural de la ciudá según pol xarazo acumuláu que contribuyó a taponar los desaguadorios. Rexistráronse 69 muertes.
2003 - El ríu Salado (Norte d'Arxentina) enchióse y cubrió gran parte de la ciudá de Santa Fe, n'Arxentina.
2005 - El Furacán Katrina afaró ente'l 27 y el 31 d'agostu del 2005 Nueva Orleans y otres ciudaes costeres de los estaos de Luisiana y Mississippi, causando 1.619 muertos. En Nueva Orleans l'agua algamó 9 m en dellos barrios y la ciudá tuvo que ser totalmente evacuada.
2007 - La ciudá de Santa Fe, n'Arxentina, a namái cuatro años del so anterior hinchente, viose nuevamente anubierta peles agües, productu del cambéu climáticu y l'imprevisión ya irresponsabilidá de los sos gobernantes.
2007 - Les llenes nel norte del estáu de Veracruz fueron de les más grandes hasta qu'asocedieron les de Tabasco, les llenes fueron causaes pol Ríu Pánuco y afararon vastes hectárees de tierra.
2007 - Enllena de Tabasco de 2007. L'estáu mexicanu de Tabasco sufrió graves llenes qu'afectaron al 80% del territoriu. Les causes fueron fuertes agües qu'aniciaron la mayor crecida histórica nos ríos Usumacinta y Grijalva y la desfogación de les preses Peñitas y Malpaso allugaes nel estáu de Chiapas, vecín de Tabasco qu'anubrieron cultivos y ciudaes, ente elles la capital del estáu, Villahermosa onde l'agua algamó los 4 metros en delles cais cabo mentar que yera altamar y el nivel del mar nel delta yera d'un 1 m cimeru y que Tabasco ye de los pocos estaos que son pantanosos y que'l nivel del mar ye debaxo por un metro. Pal añu 2008 enantes de cumplise un añu; dellos conceyos de Tabasco ente ellos nuevamente Villahermosa sufrieron otru hinchente debíu al volume d'agua.
en Febreru de 2010 - Con agües de cuasi 100 mm, anúbrese gran parte de la ciudá de Buenos Aires, daqué pocu vistu na ciudá, dexando'l saldu d'un muertu y un desapaecíu.
Asia 26 d'avientu de 2004 - Tsunami nes mariñes del océanu Índicu. Tres un terremotu de magnitú 9,2 na escala de Richter con epicentru al oeste d'Indonesia produció una fola de gran altor (más de 30 m en delles zones) qu'afaró les mariñes de Tailandia, Indonesia, Bangladex, Sri Lanka, India, ya inclusive países tan alloñaos como Somalia. La cifra de muertos cifrar en 300.000 anque entá hai munchos sumíos.
Europa España 30 d'abril de 1802 - Frayatu del banzáu de Puentes. Riada nel ríu Guadalentín (Cuenca del Segura) en Lorca, por cuenta del frayatu del banzáu de Puentes por defectos na so construcción. Provocó 608 muertos.
15 d'ochobre de 1879 - Riada de Santa Teresa, na cuenca del Segura. Tres precipitaciones bien bayuroses en Murcia, Almería y Alacant que superaron 600 mm/h na cabecera del Guadalentín, anicióse una crecida que llegó a los 1.890 m³/s na capital murciana y que s'envalora superó los 2.000 m³/s en Orihuela. L'hinchente afaró'l Valle del Guadalentín, Huerta de Murcia y Vega Baxa del Segura con cuantiosas perdes humanes y materiales.