Robert William Gary Moore foi un músicu, compositor y productor norirlandés de blues rock y hard rock, conocíu mundialmente por ser guitarrista líder en bandes como Thin Lizzy, Colosseum II y Skid Row y pola so estensa carrera en solitario como vocalista amás.
Empecipió la so carrera musical a los dieciséis años na banda irlandesa Skid Row, onde conoció al so gran amigu Phil Lynott líder de Thin Lizzy, banda na que participó nos discos Nightlife y Black Rose: A Rock Legend. A finales de la década de los setenta tomó en serio la so carrera como solista, cola publicación de dellos discos basaos nel blues rock, el hard rock y el heavy metal. Nos años ochenta y gracies a los álbumes Victims of the Future, Run for Cover, Wild Frontier y After the War algamó la reconocencia mundial, llogrando bones resultaos nes llistes musicales como tamién en ventes.
Nos años noventa dedicóse cientu per cientu al blues y n'especial al blues rock, que con discos como Still Got the Blues y After Hours dexáron-y compartir con artistes como B.B. King, Albert Collins, George Harrison y Albert King, ente otros. Nel posterior deceniu decidió entemecer les sos influencies, dando pasu a álbumes que fluctuaron ente'l hard rock y el blues rock.
Gary amás foi conocíu por ser unu de los guitarristes más solicitaos pa trabayar en discos d'otros artistes como Greg Lake, Cozy Powell, John Mayall, Mick Jagger y Jack Bruce, ente munchos otros y tamién foi unu de los primeros músicos n'entemecer el rock cola música celta.
Tres más de cuarenta años dientro de la escena musical, finó d'un ataque al corazón mientres dormía nun hotel de la ciudá española d'Estepona nel añu 2011.
Biografía
Mocedá y el so entamu na música Nació na ciudá de Belfast n'Irlanda del Norte, como unu de los cinco fíos del matrimoniu integráu por Bobby y Winnie Moore. Con tan solu diez años d'edá'l so padre regaló-y una guitarra acústica marca Framus usada, pero ye recién a los catorce cuandos llogró la so primer guitarra llétrica, una Rosetti modelu Lucky Squire, que según él yera bien mala ya inclusive nuna presentación rompió la parte de tras mientres tocaba. En 1968 y con dieciséis años dir de la so casa poles males rellación ente los sos padres y polos problemes políticos del so país, estableciéndose en Dublín. En dicha ciudá y gracies al so talentu como guitarrista integrar a Skid Row conformada por Brendan Shields nel baxu, Noel Bridgeman na batería y por Phil Lynott na voz.
En 1970 tuvieron la oportunidá d'abrir un conciertu d'una de les influencies de Gary, Peter Green exmiembro de Fleetwood Mac, que los ayudar a roblar un contratu col sellu CBS Records y qu'en adición a ello vendió-y una de les sos guitarres Gibson Les Paul 1959, que aportó a la primer guitarra mercada por él. En participando nos discos Skid de 1970 y 34 Hours del añu siguiente, decidió retirase de l'agrupación pa empecipiar la so carrera como solista a mediaos de 1972. Cola ayuda de dellos músicos de sesión llanzó al mercáu'l so álbum debú, Grinding Stone en mayu de 1973, sol llamatu de The Gary Moore Band.
El pasu por Thin Lizzy y Colosseum II En 1974 treslladóse a Inglaterra onde se realcontró col so amigu Phil Lynnott, líder de Thin Lizzy, quién lo convidó a participar en delles presentaciones en direuto en reemplazu d'Eric Bell. Depués foi convidáu a grabar la guitarra líder na tema «Still in Love With You» del discu Nightlife publicáu a fines del mesmu añu. En 1975 el batería Jon Hiseman de la banda británica Colosseum, convocar pa la reformación de l'agrupación a la cual llamó Colosseum II, en que tamién participaron el teclista Don Airey y el baxista Neil Murray, ente otros músicos. Con Hiseman y compañía grabó los álbumes Strange New Flesh en 1976, Electric Savage y War Dance dambos en 1977, con un soníu más cercanu al jazz fusion.
thumb|Gary en conciertu'l 21 de mayu de 2009.|250px
A mediaos de 1977 y depués de la salida del guitarrista Brian Robertson de Thin Lizzy, Lynnott llamar pa participar na xira polos Estaos Xuníos abriendo los conciertos de Queen y depués n'avientu de 1978 y como miembru activu de la banda participó nes grabaciones del discu Black Rose: A Rock Legend publicáu al añu siguiente.
Carrera en solitariu: los primeros años En 1978 y depués de sofitar a Thin Lizzy na so xira polos Estaos Xuníos decidió tornar a la so carrera en solitariu, cola ayuda de les sos excompañeros de banda y de la mesma amigos Phil Lynnott, Don Airey y John Mole, ente otros. El so segundu álbum llamáu, Back on the Streets, publicóse en setiembre del mesmu añu y debutó nel puestu setenta na llista UK Albums Chart del Reinu Xuníu. Este contién el so primer gran ésitu nel país inglés, «Parisienne Walkways», qu'algamó a entrar nel top diez de la llista UK Singles Chart.
Cola llegada del nuevu deceniu Gary viaxó a Los Angeles en California, onde convocó a dellos músicos pa fundar el proyeutu G-Force, que llanzó l'álbum homónimu en 1980 y que nun llogró bien bones resultaos nes llistes musicales pero sí na xira promocional, con dos nueches consecutives nel destacáu Club Marquee de Londres, ente otres presentaciones por Gran Bretaña. Al poco tiempu dempués dixebró al grupu depués de recibir una invitación per parte de Greg Lake pa participar na so carrera en solitariu.
En 1982 y depués de collaborar en dellos discos de Greg Lake y Cozy Powell, decidió tomar en serio la so carrera y por ello llanzó l'álbum, Corridors of Power, qu'incluyó'l xéneru heavy metal per primer vegada y que llamó l'atención del mercáu d'Estaos Xuníos, allugándose nel puestu 149 na llista Billboard 200 y llogró, de la mesma, la posición trenta nel Reinu Xuníu. Mientres la xira promocional llamada a cencielles Corridors of Power Tour, tocó per primer vegada nel Festival de Reading n'Inglaterra el 26 d'agostu de 1982. Al añu siguiente tocó per primer vegada en Xapón con gran ésitu, a tal puntu que'l sellu Virgin Records grabó una de les presentaciones y publicó'l primer álbum en direuto llamáu, Rockin' Every Night - Live in Japan, solo pal mercáu nipón. Con solu meses dempués publicóse'l discu en vivu, Live at the Marquee. Entós daquella Gary ingresó a los estudios pa publicar el cuartu álbum d'estudiu, Victims of the Future, a fines de 1983 que contién una versión de «Shapes of Things» de Yardbirds y la power ballad «Empty Rooms». L'ésitu que xeneró nos mercaos mundiales dexó-y tocar nos más grandes festivales de dellos países europeos, ente ellos el Monsters of Rock, y amás llegó per primer vegada a los Estaos Xuníos a mediaos de 1984 con bien bones resultaos. Nesi mesmu añu'l sellu Jet Records rellanzó pal mercáu européu'l discu Dirty Fingers, que orixinalmente solo fuera publicáu en Xapón.
Segunda metá de los años ochenta Pa fines de 1984 foi llanzáu, We Want Moore!, consideráu como unu de los sos meyores rexistros en direuto y que foi grabáu mientres la xira Victims of the Future Tour en delles ciudaes del hemisferiu norte. Al añu siguiente y cola ayuda de dellos músicos como Paul Thompson, Glenn Hughes y Bob Daisley grabó Run for Cover, qu'algamó bien bonos puestos nes llistes europees y el so primer discu de plata nel Reinu Xuníu. D'esti estraxo'l senciellu «Out in the Fields» que cuntó cola collaboración de Phil Lynott, siendo esta amás el so últimu rexistru d'estudio enantes de la so muerte a principios de 1986.
Mientres la segunda metá de 1986 volvió a los estudios pa llanzar al añu siguiente'l discu, Wild Frontier, con un soníu alloñáu del heavy metal y un pocu más intimo, pero col hard rock como estilu principal lo que se ve en temes como «Over the Hills and Far Away» y la versión de The Easybeats, «Friday on My Mind». Hasta esi momentu foi'l so álbum más esitosu, llegando al númberu unu nes llistes musicales de Finlandia y Noruega. Mientres la xira promocional Gary convidó a Eric Singer na batería y amás nesta grabó'l primer rexistru audiovisual llamáu Live at Isstadion Stockholm.
thumb|Gary en direuto en Pite Havsbad, Suecia en 2008|220px
En 1989 llanzó al mercáu, After the War, que ye consideráu como'l postreru gran discu cargáu al heavy metal y al hard rock, entós qu'en 1990 camudara'l so soníu a la so principal influencia, el blues. Dicha producción llogró un gran ésitu nos mercaos europeos, con discu d'oru n'Alemaña y el tercer discu de plata consecutivo nel Reinu Xuníu.
La década de los noventa y la torna al blues rock Pa fines de 1989 Gary decidió retornar a los sos estilos más influyentes; el blues y el blues rock, y pallo volvió trabayar con Don Airey y Bob Daisley como tamién col so excompañero en Thin Lizzy, el batería Brian Downey. Con esta nueva alliniación grabó'l discu, Still Got the Blues, que foi un títulu aparente para lo que foi esta nueva etapa na so carrera, alloñar del heavy metal pero ensin perder del tol rock duru. L'ésitu foi total nos principales mercaos europeos, siendo númberu unu en Finlandia y en Suecia, ente que nel Reinu Xuníu algamó discu de platinu y de la mesma foi certificáu col primer y únicu discu d'oru nos Estaos Xuníos en 1995. Del discu estraxo la power ballad, «Still Got the Blues (For You)», que ye la so tema más conocida a nivel mundial.
En 1992 publicó After Hours, que cuntó cola collaboración del guitarrista B.B. King na tema «Since I Met You Baby». Amás llogró'l puestu númberu cuatro nel Reinu Xuníu, la posición más alta pa un álbum d'estudiu del fináu músicu. Mientres la respeutiva xira musical, foi grabáu un material en direuto nos Estaos Xuníos y nel recintu Royal Albert Hall de Londres pal discu en direutu, Blues Alive de 1993. Nesi mesmu añu xunto al baxista Jack Bruce y al batería Ginger Baker, exmúsicos de Cream, fundó'l power trio BBM y llanzaron Around the Next Dream en 1994, que foi acompañada por una estensa xira per Europa hasta la so separación a fines del dichu añu.
En 1995 publicó un nuevu trabayu llamáu Blues for Greeny, un álbum tributo al guitarrista Peter Green, exmiembro de Fleetwood Mac, que ye unu de les sos principales influencies. Dos años dempués llanzó al mercáu, Dark Days in Paradise, col cual retornó en parte al hard rock, pero ensin perder del tol blues rock. El siguiente trabayu A Different Beat, ye'l discu menos conocíu del guitarrista con bien pocu ésitu nes llistes musicales. Como'l discu anterior siguió col hard rock y el blues rock, pero como'l so nome indicar incluyó dellos nuevos soníos como temes cuasi bailladeres, nuna orientación más escontra la música pop.
Los años 2000 thumb|left|Gary Moore en direuto en 2010.|200px
Cola llegada del nuevu mileniu y depués d'esperimentar con dellos estilos nos sos dos anteriores álbumes, determinó tornar al blues y pallo publicó en 2001 el discu Back to the Blues, que lo punxo de nuevu nes llistes musicales del mundu. Un añu más tarde y xunto a Cass Lewis exbajista de Skunk Anansie y al batería Darrin Mooney de Primal Scream creó un nuevu proyeutu y publicaron Scars, que siguió cola mesma temática de los sos principales trabayos de principios de la década de los noventa. Por aquel mesmu tiempu'l so principal sellu discográficu, Virgin Records, publicaba constantes álbumes recopilatorios como The Best of the Blues y Parisienne Walkways - The Blues Collection, ente otros.
En 2003 Sanctuary Records publicó'l primer rexistru audiovisual en formatu DVD llamáu Live at Monsters of Rock, que foi precisamente grabáu nel festival Monsters of Rock mientres una xira por Inglaterra. Al añu siguiente llanzó al mercáu Power of the Blues, que cuntó cola participación de Bob Daisley, baxista con quién llogró gran ésitu nos años ochenta.