Keith Richards ye un guitarrista, cantante, actor, compositor y productor británicu. Forma parte de la banda de rock The Rolling Stones, tando ininterrumpidamente na agrupación dende 1962, y xunto al cantante Mick Jagger y el batería Charlie Watts (únicos elementos que permanecen de la formación orixinal) son l'asociación más llarga na historia del rock.
Magar que casi toa'l so carrera musical haber desenvueltu como integrante d'esti grupu inglés, al igual que Jagger, tamién realizó trabayos en solitario y xunióse a otros proyeutos musicales como The New Barbarians, xunto col so compañeru stone Ronnie Wood. Los sos materiales solistes, de la mesma que les composiciones de la banda, centrar en temes rock con influencies nel rhythm and blues y el blues.
A partir de mediaos de la década de los 60 convertir xunto a Jagger nel motor creativu de los Stones, componiendo dende esa dómina casi tolos cantares del grupu, y en delles ocasiones interpretando la voz principal, como "You Got the Silver" o "Happy". Dende la década de los setenta abasnó grandes diferencies con Jagger, situación que llegó al so puntu máximu mientres la metá de los 80, que coincidió cola edición de Talk is Cheap (1988) y darréu Main Offender (1992). Foi escoyíu pola revista Rolling Stone nel puestu númberu 4 de la Llista de los 100 guitarristes más grandes de tolos tiempos.
Biografía
Primeros años Keith Richards, nació'l 18 d'avientu de 1943 nel Hospital Livingstone del pobláu de Dartford, allugáu nel noroeste del estáu de Kent, Inglaterra. Foi'l fíu únicu del matrimoniu conformáu por Bert Richards, obreru mancáu mientres la Segunda Guerra Mundial, y Doris Dupree Richards.Bockris 1993. pgs. 17-18. Los sos güelos paternos yeren socialistes y líderes cíviles ente que'l so güelu maternu, Augustus Theodore "Gus" Dupree, foi miembru de la banda de jazz Gus Dupree and his Boys.Bockris 1993. pgs. 29-30. La so madre introdució-y na música de Billie Holiday, Louis Armstrong y Duke Ellington, y mercó-y la que foi la so primer guitarra —una Rosetti acústica— por siete llibres.Bockris 1993. pg. 33. El so padre nun vía con demasiáu presto que pasara enforma tiempu cola so guitarra.
Mientres la so infancia, xunto cola so madre, solía visitar al so güelu Gus, quien lu introdució na música popular d'esos díes, como Max Miller, Arthur English y Jimmy James. El so güelu foi una de les influencies tempranes del guitarrista pa convertise en músicu. Dexando'l preescolar tras, ingresó en 1951 a la Wentworth Primary School, la mesma onde conoció al so futuru compañeru de grupu Mick Jagger. Mick y Keith yeren namái conocíos a pesar de que vivíen nel mesmu vecinderu. Richards dexó de frecuentar a Jagger cuando se camudó a otru vecinderu.Bockris 1993. pg. 20, pg.22
Dende 1955 asistió a la Dartford Technical School (agora llamada Wilmington Grammar School),Bockris 1993. pg. 22 onde foi parte del coru de la escuela formando parte del tríu de sopranos. Mientres esti tiempu realizó munches presentaciones, inclusive una na Abadía de Westminster frente a la Reina Sabela II.Bockris 1993. pg. 27-28 En 1959 foi espulsáu de la escuela por absentismo. Darréu treslladóse a Sidcup, conceyu de Bexley (Londres), pa estudiar na Sidcup Art College.Bockris 1993. pg. 30. Naquel llugar Keith tuvo enforma tiempu pa desenvolver y ameyorar la so téunica como guitarrista, al igual que pa escuchar a los bluesman americanos Little Walter y Big Bill Broonzy.Bockris 1993. pg. 34-35. Mientres la so estancia en Sidcup conoció a Dick Taylor. Col so nuevu compañeru empezó tempranamente nesta dómina a esperimentar con drogues.Bockris 1993. pg. 35-36.
The Rolling Stones En 1960, Keith y Mick realcontráronse de casualidá nuna estación de metro de Londres. Mientres Jagger asistía a la London School of Economics, Richards reconocer y empezaron a falar. Mick llevaba sol so brazu unos LP de Chuck Berry, Little Walter y Muddy Waters por cuenta de que, al igual que Keith, yera fanáticu del R&B norteamericanu. El futuru cantante pidiera per corréu a los Estaos Xuníos estos LP, cosa que sorprendió al guitarrista por cuenta de que estos materiales yeren bien raros en Gran Bretaña. Poco tiempu dempués afayaron que teníen un amigu mutuu, Dick Taylor, colo qu'empezaron la so amistá y xunto col mesmu Taylor formaron el grupu aficionáu Little Boy Blue and the Blue Boys. Al poco tiempu pasaron al grupu Blues Incorporated d'Alexis Korner. Conocieron al tamién guitarrista, fundador y primer líder de los Stones Brian Jones (nesi entós sol nome artísticu de "Elmo Lewis") dempués d'una presentación a principios de 1962. Dempués de falar con él, xunir a Blues Inc. acompañáu del pianista Ian Stewart y de Geoff Bradford.
Na primavera de 1962 Bradford abandonó a Blues Inc. y pocu dempués el mesmu líder del grupu, Alexis Korner, tamién se desvenceyó de l'agrupación de mano a trabayar en solitario como productor. Tiempu dempués adquieren los servicios de Tony Chapman, y realicen la so primer presentación como grupu'l 12 de xunetu de 1962 nel Marquee Club de Londres. Chapman dexar llueu, al nun poder compatibilizar el grupu col so trabayu de comerciante, al igual que Taylor, tres una desastrosa presentación en Watford. Cuando Taylor abandonar, Brian Jones camudó-y el nome a l'agrupación pol de The Rolling Stones, dempués de qu'escuchara'l cantar "Rollin' Stone" de Muddy Waters. Incorporar a la banda'l baxista Bill Wyman en sustitución de Dick Taylor n'avientu d'esi añu y el batería Charlie Watts reemplazando a Chapman en xineru de 1963. El publicista Andrew Loog Oldham rápido robló un contratu cola banda xunto col so amigu Eric Easton, convirtiéndose Oldham nel primer representante oficial de la banda. Tres un conciertu na llocalidá de Richmond, al poco tiempu fueron fichaos pola discográfica Decca Records. Oldham quitó a Stewart de la formación porque nun lo vía como un "teen idol" (ídolu xuvenil) y díxo-y a Richards que se quitar la "s" del so apellíu por que sonara meyor: "Keith Richard", empareyar col apellíu de Cliff Richard, una estrella del pop británicu de la dómina. Editaron el so primer material discográfico en 1964 col títulu de England's Newest Hitmakers y a este siguiéronlu númerosos ésitos en Gran Bretaña, anque siguíen siendo casi desconocíos n'América. L'ésitu atayante llegó-yos cola publicación en 1965 del senciellu "(I Can't Get Non) Satisfaction", que'l so riff característicu foi obra del propiu Richards: una nueche, mientres s'agospiaba nel hotel Fort Harrison en Clearwater, Florida mientres la tercer xira norteamericana del grupu, espertóse de secute y tocó el riff qu'abre "Satisfaction" enantes de volver a la cama. La lletra foi casi na so totalidá obra de Jagger, mas non el títulu del cantar, que se-y atribuyó al guitarrista. Suxirióse que pudo salir d'una llinia del senciellu de 1955, "30 Days" de Chuck Berry. Esta composición punxo a la banda na escena musical mundial, y convirtióse nel so primer ésitu a nivel global. L'añu de 1967 foi malu en términos xenerales pa los británicos. A principios de febreru, el periódicu británicu The News of the World acusó a Mick Jagger de consumir LSD, y una selmana más tarde Jagger y Richards fueron arrestaos y encarcelaos por posesión de drogues, anque en xunetu ambos fueron lliberaos tres la presión de los sos siguidores. N'avientu del mesmu añu llanzaron Their Satanic Majesties Request que foi duramente criticáu por tratar d'asonsañar al Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band de The Beatles, los rivales de los Stones, lo qu'auníu a les ventes insatisfactories de la producción, supunxo lo qu'hasta agora ye consideráu'l fracasu más grande na carrera de The Rolling Stones.
A partir de 1968 empiecen a vivir una etapa bien satisfactoria musicalmente falando. Esi mesmu añu publiquen el primeru de los consideraos polos críticos musicales meyores álbumes de la banda: Beggars Banquet, acompañáu por un programa de televisión tituláuThe Rolling Stones Rock and Roll Circus, nel que Richards xunir a John Lennon, Eric Clapton y Mitch Mitchell pa formar el supergrupu The Dirty Mac, qu'interpretó "Yer Blues" de The Beatles mientres la so presentación. Al Beggars siguió-y un añu más tarde Let It Bleed, nel que s'inclúi "You Got the Silver", primer cantar interpretáu por él como miembru de los Stones (les otres fueren curties aportaciones como en "Salt of the Earth" onde namái interpreta'l primer versu). A finales de los sesenta empezó una amistá col pioneru del country-rock Gram Parsons, que tuvo una fuerte influencia nel gustu de Richards pola música country y na presencia d'esti xéneru en delles de les composiciones de la banda. Publiquen Sticky Fingers en 1971, dempués d'una llarga disputa col so anterior mánager Allen Klein, que relevara a Oldham a partir de 1968, y en concluyendo'l so contratu con Decca Records. El discu foi un ésitu, pero magar ello, los Rolling taben empeñaos col fiscu británicu, polo que decidieron a finales del añu abandonar Inglaterra siguiendo'l conseyu del so asesor financieru Rupert Lowenstein. Establecer en Francia y dispunxéronse a la grabación del so nuevu material. Ende arrendó un château llamáu Villa Nellcôte pa él, para Anita Pallenberg (ex-pareya de Brian Jones y la so novia dende finales de la década pasada) y pal fíu de dambos, y que'l so suétanu convertir nel cuartel de la banda y llugar de grabación del discu. La grabación tuvo marcada por munchos problemes (mientres aquellos díes robáron-y delles de les sos guitarres) y pol so creciente adicción a la heroína, lo que lu llevaba a ausentase frecuentemente de les sesiones de grabación. Páxines 285 a 291 El 12 de mayu de 1972 edítase Exile on Main St., la considerada obra maestra de la banda y unu de los más importantes discos de la música contemporánea. "Tumbling Diz" foi'l primer corte, con gran ésitu en dambos llaos del Atlánticu, ente que "Happy" salió de siguío en xunetu d'esi añu, siendo este l'únicu senciellu de la banda que Richards interpreta. Convertir nun ésitu, llegando al puestu númberu 22 de les llistes americanes. N'avientu, Keith y la so muyer Anita fueron arrestaos so l'acusación de posesión d'heroína y por dexar l'usu de la so casa y del so yate "Mandrax" pal consumu de dicha sustancia, anque fueron lliberaos más tarde.