Erwin Johannes Eugen Rommel () foi un militar y el más famosu mariscal de campu alemán (n'alemán Generalfeldmarschall), mientres la Segunda Guerra Mundial. Recibió'l llamatu de Foín del Desiertu (Wüstenfuchs) arriendes de la so habilidá como comandante del Deutsches Afrika Korps mientres les campañes militares de dichu cuerpu n'África del Norte, ente 1941 y 1943. Darréu recibió'l mandu de les unidaes alemanes aparcaes en Francia pa contener la previsible invasión aliada, qu'acabó materializándose en Normandía.
Rommel ye recordáu frecuentemente non yá poles sos señalaes proezas militares, sinón pola so caballerosidad colos sos adversarios (foi unu de los mandos alemanes que se negó a obedecer la Kommandobefehl). Tres el atentáu del 20 de xunetu de 1944 contra Adolf Hitler, foi acusáu de participar nel mesmu y obligáu a suicidase pa evitar represalies contra la so familia y el so personal cercano.
Nacencia y primeros años Erwin Johannes Eugen Rommel nació'l 15 de payares de 1891 en Heidenheim an der Brenz, un pequeñu pueblu a unos 45 km d'Ulm, en Wurtemberg. Foi'l segundu fíu de Erwin Rommel y Helene von Lluz. Dambos proxenitores profesaben la fe protestante, polo que'l mozu Erwin Johannes Eugen foi bautizáu na mesma'l 17 de payares del mesmu añu. Tanto'l so padre como'l so güelu paternu yeren profesores de matemátiques de cierta sonadía, ente que la madre yera la primoxénita de Karl von Lluz, quien fora gobernador civil en Ulm (Regierungs-Präsident). Los sos padres yeren por tanto xente conocida y respetada na so redolada, anque de clase burguesa. Tuvo cuatro hermanos: Manfred morrió siendo neñu; Helena dedicóse tamién a la enseñanza, en Stuttgart; Karl sirvió na Primer Guerra Mundial como pilotu y resultó lisiado al contraer la malaria tando de serviciu nel Imperiu otomanu; y Gerhardt siguió una carrera como cantante d'ópera de moderáu ésitu.
Rommel podría ser clasificáu mientres el so periodu infantil como'l fíu que cualquier madre querdría tener. «Yera un neñu bien dondu y atentu. Bajito pa la so edá [...] falaba bien amodo y namái dempués de cavilgar largamente. Tenía bien bon calter, yera amistosu y nun s'asustaba de nada».Testimoniu oral de Helene Rommel a Desmond Young, op. cit. En 1898, Erwin Rommel padre ye nomáu direutor del Realgymnasium d'Aalen, un importante centru d'enseñanza nel so tiempu. El mozu Erwin Johannes empezó a asistir como alumnu a dichu colexu, onde amosó síntomes propios d'un superdotado: aburrir en clase, nun amosaba nengún interés poles materies trataes y, sicasí, aprobaba añu tres d'añu ensin nengún esfuerciu. Yera reserváu y calteníase a distancia de les sos demás compañeros.
Mientres el so adolescencia la situación camudó pa meyor. Sume la so mansedume infantil, reemplazada pol españíu continuu d'enerxía que-y caracterizaría yá mientres tol restu de la so vida. Empezó a interesase por tou tipu d'actividaes deportives, especialmente'l esquí y la bicicleta. Les sos notes ameyoraron de manera bien apreciable, consiguiendo graduase con bona nota. Xunto con un amigu so llamáu Keitel (ensin rellación col mariscal del mesmu nome) construyó un modelu de planiador a tamañu natural; consideró la idea d'estudiar inxeniería, pero ante la oposición del so padre apuntar nel exércitu. Presentó solicitúes en reximientos d'artillería y Arma d'Inxenieros inxenieros, pero en dambos comunicáronlu que nun había places disponibles. Asina que se presentó a infantería. Mientres les pruebes médiques diagnosticáron-y una hernia inguinal, de la que s'operó. Tres una convalecencia de cuasi cuatro meses, el 19 de xunetu de 1910 incorporar al 124º reximientu d'infantería «König Wilhelm I» (6º de Wurttemberg) en Weingarten col rangu de «aspirante» (cadete).
Nel sistema alemán, los aspirantes a oficial teníen de cumplir un tiempu de serviciu como soldaos enantes inclusive de ser unviaos a l'academia d'oficiales. Rommel foi xubíu a cabu n'ochobre y a sarxentu n'avientu. En marzu de 1911 foi treslladáu a la Kriegsschule (escuela de guerra) de Danzig. Ellí conoció, al traviés d'un amigu so de l'academia, a Lucie Marie Mollin, fía d'un terrateniente prusianu que s'atopaba en Danzig estudiando idiomes. Dafechu namoráu, empezó con ella una rellación formal que los conduciría al matrimoniu unos años dempués, en 1916, mientres un curtiu permisu mientres la Primer Guerra Mundial. El matrimoniu produció abondo malestar na familia de la novia, yá que yeren católicos y nun vieron l'enllaz con bonos güeyos.
Cuando Rommel volvió al so reximientu en graduándose en xineru de 1912, caltener en contautu escribiéndose práuticamente a diariu, costume que Rommel caltendría inalterada en tolos sos posteriores periodos de separación. La so vilba Lucie Marie Rommel llogró caltener grandes cantidaes d'eses cartes a pesar de los saqueos sufiertos mientres la Segunda Guerra Mundial.
En 1913 fina'l so padre de forma súbita. La so madre siguió viviendo na casa familiar, calteniendo'l contautu de forma fluyida con tolos sos fíos hasta la so muerte en 1940.
En 1928, Erwin y Lucie tuvieron al so únicu fíu, Manfred Rommel, que colos años sería secretariu d'Estáu y alcalde de Stuttgart. Sicasí, los historiadores John Bierman y Colin Smith afirmen que Rommel tuvo una aventura en 1913 con Walburga Stemmer, una nueva frutera de Weingarten.The Battle of Alamein: Turning Point, op. cit. D'esa rellación estramatrimonial nacería Gertrud Pan. Según los autores, Walburga suicidar en 1928, al enterase de la nacencia de Manfred.
Primer Guerra Mundial Nos dos años que trescurren dende'l so nomamientu como teniente (Leutnant) hasta l'entamu de la Primer Guerra Mundial, Rommel dedícase principalmente a xeres d'instrucción de tropa, actuando como xefe de seición. Destaca especialmente pol so entusiasmu, la so capacidá didáctica y la so total seriedá. Nun fuma, nun bebe, nun asiste a bailles nin locales d'alterne y (posiblemente por considerase comprometíu) nun se-y conoz nin una sola rellación sentimental más que cola so adorada Lucie (quitando la supuesta con Walburga). Los sos compañeros mientres dichu periodu recuérdenlu como un mozu oficial, sociable pero reserváu, con mayor enclín a escuchar qu'a falar, pero bien independiente a nivel intelectual.
En marzu de 1914 ye destináu como xefe de seición, nun programa d'intercambiu interarmas, a una de les bateríes del 49º reximientu d'artillería, aparcáu en Ulm. Col españíu de la Primer Guerra Mundial, recibe orde de volver al so reximientu'l 31 de xunetu de 1914, y ponse en marcha unos díes dempués escontra la frontera francesa.
Primeres aiciones: Francia, 1914-1915 El so reximientu taba adscritu al XIII Cuerpu de Wurtemberg, sol mandu del xeneral Von Fabeck. Esti cuerpu formaba parte del V Exércitu alemán, que la so misión yera actuar como l'estremu interior del rodiellu» que'l Plan Schlieffen esperaba llanzar sobre Bélxica y los Países Baxos. La zona d'aición del reximientu de Rommel yera xustu enfrente de les Ardenas meridionales. Estes son dalgunes de les sos aiciones en dichu frente, estrayíes principalmente del so llibru de memories:Infantrie Greift An, op. cit.
La so primer aición de guerra foi nes cercaníes de Longwy, na frontera francu-belga. El 22 d'agostu de 1914 la so seición ocupa la so posición nel frente. Rommel, dempués de cuasi 24 hores a caballu actuando como oficial d'enllaz, sale d'esploración acompañáu por dos soldaos y un suboficial. Alcuentra a un grupu d'ente quince y venti soldaos franceses acampaos a cierta distancia de les sos propies posiciones. Decide aprovechar la sorpresa y abre fueu contra ellos xunto a los sos trés acompañantes. Retírase en cuanto empiecen a recibir disparos de vuelta, dexando muertos o mancaos a unos diez franceses, ensin baxes propies.
El 24 de setiembre, mientres actúa como enllaz en solitario, dase de focicu con una patrulla francesa de cinco soldaos. Abre fueu contra ellos, ensin duldar, y ablaya a dos primeros que se-y acabe la munición. En llugar de parase a recargar, carga a la bayoneta contra los trés restantes, poniéndolos en fuga, anque sufriendo una firida de bala na zanca. Por esta aición recibió la Cruz de Fierro de segunda clase, y más tarde escribiría nes sos memories una célebre frase: «En combate cercanu, la victoria ye del que tien una bala más nel cargador».
El 29 de xineru de 1915 se infiltra de madrugada con toa'l so seición tres les llinies franceses, aprovechando un tramu desenfilado d'alambrada qu'afayó nuna de les sos salíes d'esploración. Consigue prindar cuatro casamatas franceses nun asaltu por sorpresa, y procede depués a defendeles mientres tol día contra los continuos intentos de contraataque per parte d'un batallón francés. Pierde una de les casamatas, pero recuperar nuna nueva carga a la bayoneta por sorpresa. A la fin del día, cuando se fai evidente que nenguna otra unidá del so batallón ta aprovechando la fienda abierta, ordena la retirada. Tola operación costó-y tan solo dolce baxes ente muertos y mancaos. Arriendes de ello, recibió una severa reprimenda del so oficial en xefe por tomar iniciatives temeraries nel campu de batalla, y foi más tarde premiáu cola Cruz de Fierro de primer clase.
N'ochobre de 1915 Rommel foi xubíu a Oberleutnant (Teniente primeru) y treslladáu al apocayá creáu WGB (Württembergische Gebirgsbataillon), nel que recibió'l mandu d'una compañía. Pasó cuasi un añu ensin más actividá, aparcáu nos Vosgos, mientres el cual casóse con Lucie. Nun llegó a vivir los peores momentos de la guerra de posiciones en Francia, pero yá amosaba una gran independencia en tomar de decisiones. Anque se fadría famosu (sobre manera darréu) poles sos ventureres y rápides aiciones, nesti periodu amuesa un enorme interés poles fortificaciones y atrincheramientos, obligando a los sos homes a cavar trincheres asina aparcábense ayundes. Entendía (y asina lo recoyó nes sos memories) qu'esa yera la única forma en que la infantería en posición estática podía sustraese al efeuto de l'artillería. La so seición tuvo la menor cantidá de muertos y mancaos del so reximientu en tou esi periodu.
Guerra de movimientu: Rumanía, 1916-1917 El 27 d'agostu de 1916, Rumanía declaró la guerra a les Potencies Centrales. El WGB foi treslladáu a dichu frente, integráu nel Alpenkorps. El WGB nun yera un batallón tradicional; taba formáu por seis compañíes de fusileros en llugar de cuatro, más seis compañíes d'ametralladores. Al ser una unidá puramente de monte, esperar de los sos mandos que pudiera operar independientemente si la situación riquir, y tenía una formación bien flexible: de normal nun combatía como una sola unidá cohesionada, sinón que yera estremada en dos o más grupos tácticos independientes (Abteilungen) según les circunstancies. Yera'l destín ideal pa Rommel, que s'atopó cuasi dende'l principiu al mandu de grupos independientes, dacuando namái la so propia compañía, dacuando delles, en dalguna ocasión inclusive controlando tol batallón.
L'exércitu rumanu intentó cuasi siempres una defensa estática, allugando posiciones fortificaes a lo cimero de visos abruptas o cerrando pasos de monte. La respuesta más emplegada por Rommel consistía en infiltrarse tres les llinies rumanes coles sos fuercies, aprovechando recuestos y desenfiladas, y tendiendo una llinia telefónica de campaña tres de sigo. Si consiguía pasar inalvertíu, llanzaba un ataque por sorpresa a l'amanecida, dacuando coordináu con fueu de cañón o d'ametralladora. Una vegada detrás de les llinies, nunca duldaba n'atacar, ensin importa-y la inferioridá numbérica: afirmaba que la sorpresa y l'efeutu psicolóxicu d'atopar al enemigu en zones consideraes segures riquía de les tropes una gran moral y calidá pa reponese y llantar cara de forma efeutiva, calidá que nun creía esistiera nel casu de los rumanos.