Hinduismu80x80pxDoctrines Nyāyá • Vaiśyṣika

Sāṃkhya • Yoga

Mīmāṃsā • Veiānta

Agama • Tantra • Sutra Stotra

 • AdvaitaVedes Rigveda • Yajurveda

Samaveda • AtharvavedaUpanishad Aitareya Upaniṣad • Brihadaranyaka Upaniṣad

Chandoguia Upanishad • Gopāla Tāpanī Upaniṣad

Isha • Kali-Saṇṭāraṇa Upaniṣad

Katha-upanishad • Kenopanisad

Mandukya Upaniṣad  • Mukhia Upaniṣad Muktika Upaniṣad

• Yogatattva UpaniṣadÉpica Mahābhāaguarón • RāmāyáṇaOtres escritures Smriti • Śruti

Bhagavad Gītā • purāṇa

Sutras • Pāñcarātra

Divyaprabandha • Dharma Sastha miniaturadeimagen|Una de les 134 ilustraciones del Razmnama ('llibru de les guerres', 1761-1763), traducción persa del Majabhárata. El rei Akbar (1556-1605) ordenó a Naqib Khan que traduxera'l testu hindú p'ameyorar les rellaciones ente los dos cultures. Nesta escena, el güelu Bhishmá —inda vivu selmanes dempués del fin de la batalla de Kurukshetra— imparte les sos últimes enseñances mientres amorrenta (sobre'l llechu de fleches» con que'l so sobrín nietu Áryuna #acribillar), arrodiáu pelos cinco Pándavas (con ropes musulmanes) y Krisná (de piel azul). Embaxo vese un manantial de la madre Ganges, qu'Áryuna invocó pa quitar la sede la sede de Bhishmá. El Mahabhárata o Mahābhāaguarón (c. sieglu III a. C.) ye un estensu testu épicu-mitolóxicu de la India.

Dellos nomes Majabhárata Majábharata Maya-bharata Mahābhāaguarón Mahabharata Maha-bharata Maha bharata Mahabarata Mahabrata

Etimoloxía mahābhāaguarón, nel sistema AITS (alfabetu internacional de treslliteración del sánscritu). महाभारत, n'escritura devanágari del sánscritu. Etimoloxía: 'la gran [guerra] de los bharatás'; siendo mahā: 'gran'; y bhāaguarón: 'los clanes bharatás'. Xeneralmente alcuéntrase xunto con iudhá (yuddhá), aajavá (āhavá) o dalguna otra pallabra que signifique 'batalla'.Según el Sanskrit-English Dictionary (páx. 798, principio de la segunda columna) del sanscritólogo británico Monier Monier-Williams (1819-1899). El títulu puede ser traducíu como 'la gran India', yá que bhāaguarón ye un patronímicu que significa 'lo que pertenez a Bharatá', el míticu rei fundador del país de Bhárata-varsha (varshá: 'país'), que ye'l nome oficial actual de la India n'idioma hindi.

El nome nun significa que la tema ye la historia del rei Bharatá nin la historia de Bhárata Varsha (el nome de la India en sánscritu ya hindi). Ye bien raru velo llamáu «el Bhárata».

Datación Les feches d'orixe d'estos llibros nunca se describen nos mesmos testos.

Les hipótesis más antigües atribuyíen la so creación al sabiu Viasa, que lo escribiría pocu dempués d'escribir los cuatro Vedes, nel mesmu sieglu que la batalla de Kuruksetra (una guerra mítica mentada solamente nel Majabhárata), que los relixosos hinduistes consideren cierta y afirmen qu'asocedió en febreru del 3102 a. C. Sicasí esa hipótesis nun esplica la diferencia ente'l sánscritu antiguu utilizáu nes Vedes, y el sánscritu modernu utilizáu nel Majabhárata.[cita Esa fecha fue calculada por medio de datos astrológicos por el astrónomo Ariabhatta (476-550 d. 

Otra hipótesis ―que nun apurre nenguna evidencia histórica― sostién que la so creación tendría que ser anterior, teniendo un orixe autóctonu na cultura del valle del Indo.

#Dellos escritores[cita  #allugar temporalmente dempués de la dómina de Buda (420-368 a. C.), na dómina del emperador Ashoka (304-232 a. C.).

Nel sutra 6.2.38 del Astadhiai del gramáticu Panini (fl. sieglu IV a. C.) méntase que'l Bhárata (de 24 000 versos), que ye la base sobre la cual escribióse (nun se sabe si n'años o sieglos) el Majabhárata (de 100 000 versos).

Como munches de les principales lliteratures del mundu, estes histories fueron tresmitíes y tresformaes per medios orales al traviés de xeneraciones. Esto fixo fácil l'apaición d'episodios adicionales y histories interpoladas nel testu orixinal. Esto tamién causó'l desenvolvimientu de variaciones rexonales.

Datación del conteníu El Majabhárata contién datos astronómicos (conxunciones planetaries y eclises) que podríen sirvir pa datar la dómina en que podríen tener llugar esos socesos. #Cada escritor da distintes feches.

Na actualidá la mayoría de los hindús creen que'l Majabhárata narra fechos reales asocedíos na mesma India, y que foi puestu por escritu pocu dempués pol míticu escritor Viasa y el dios Ganesh (#mitad #hombre #mitad elefante).

Na Aria-bhattíia, l'astrónomu indiu Aria Bhatta (476-550 d. C.) ―ensin esplicar en qué se basaba― declaró que kali-iugá empezara en febreru del 3102 a. C.

Según el Majabhárata, la mítica guerra que ye'l centru del argumentu del testu épicu, terminó'l mesmu día del empiezu de kali-iugá.

Na actualidá, los hinduistes creen nesa tradición.

Estensión El Majabhárata ye un testu escritu n'idioma sánscritu que se considera clave del hinduismu. Ye'l segundu trabayu lliterariu más estensu del mundu (dempués de los Cuentos tibetanos de Gesar). La versión completa contién unes 100 000 llinies, siendo cuatro veces más estensu que la Biblia y ocho veces más llargu que la Ilíada y la Odisea xuntes.

Contestu Dientro de la categorización de testos hindús, el Majabhárata forma parte de los Itijasa (iti-ja-āsa: 'asina-realmente-foi', histories), que ye'l nome que reciben los testos sánscritos non direutamente filosóficos, xunto colos Puranas ('histories antigües') y el Ramaiana.

Composición del testu

L'autor Nun se conoz l'autor del Majabhárata.

Según el mesmu testu, foi cuntáu por un míticu escritor llamáu Vyasa, quien ye unu de los principales personaxes dinásticos dientro d'ella (anque nun apaez munches vegaes mientres la historia). El sabiu Viasa yera güelu de les dos dinastíes protagonistes de la lleenda: los Kauravas y los Pándavas. Esti parentescu dexó-y conocer enforma alrodiu de los socesos dientro de la familia real.

Lleenda alrodiu de la escritura del testu

Mientres la dómina de Viasa, la escritura yera desconocida o yera una teunoloxía demasiáu nueva o siquier nun yera un mediu convencional. Los sabios nun sabríen escribir, porque consideraben que la escritura yera apoderada pa los mortales de la era de Kali, que tendríen poca memoria pa recordar dellos miles de versos. miniaturadeimagen|587x587px|Mapa colos llugares mentaos nel Majabhárata. Los nomes mariellos representen los reinos, los anaranxaos son reinos estranxeros (d'allugamientu especuláu), los rosados son tribus exótiques, los ríos apaecen n'azul, los montes en violeta y los montes en verde. Los primeros testos que se caltuvieron son aproximadamente del sieglu VI de nuesa era, en lletra indu y brahmi (los primeros tipos de lletra con que s'escribió l'idioma sánscritu, antes d'utilizar l'actual lletra devanágari).

Al oldear les histories contaes por distintes recitadores profesionales, notábense diferencies, qu'ellos esplicaben como falles de Ganesh al poner el testu por escritu. Sía comoquier créese que sufrió un mínimu de perda d'información mientres la so esistencia como recitación oral, por cuenta de la escelente repetición emplegada polos antiguos indios. El Rig-veda (el testu más antiguu de la India, compuestu escontra mediaos del II mileniu a. C.) foi'l testu calteníu mientres más tiempu per tradición oral, siendo un mileniu más antiguu que'l Majabhárata.

Otra lleenda alrodiu de cómo s'escribió La primer seición del Majabhárata afirma que'l dios Ganesha (el dios con cabeza d'elefante, fíu del dios Shivá) aceptó escribir el manuscritu sol dictáu de Viasadev, namái a condición de qu'ésti nunca fixera una posa na so recitación. Viasa entós punxo otra condición: qu'antes d'escribir Ganesh asimilara lo que Viasa recitaba. Entós Viasa dicía un versu difícil d'entender pa tener dalgún respiru nel so continuu dictáu. #Cada versu sánscritu puede lleese en dos segundos aproximadamente, polo que los 100.000 versos pueden terminase nunes 56 hores.

Esti mitu tamién sirve como una esplicación popular alrodiu de por qué la imaxe de Ganesh tien rotu'l canil esquierdu: na priesa por escribir, falló la pluma del dios, entós él rompió la punta de los so canil y #usar como pluma (usando la so sangre como tinta) con cuenta de que'l dictáu nun s'atayara.

La dificultá qu'enfrentó Ganesh al escribir el Majabhárata, como describe'l mitu, podría ser real, y podría ser el problema de les persones que trataben de poner por escritu les histories que recitaben los recitadores profesionales. Estos podríen nun ser capaces de frenar el recitáu y volver #empezar, una y bones les llinies yeren aprendíes de memoria como un recitáu continuu.

El nome Ganapati #usar pa designar a un líder escoyíu pola elite. Na antigua India había reinos (pequeñes zones o provincies), dirixíos por rashás, y tamién había una especie de repúbliques dirixíes por líderes (escoyíos poles #casta cimeres, como n'Atenes), o ganapatis.

El Ganapati que punxo por escritu'l Majabhárata, puede ser el líder d'una d'estes repúbliques, bien educáu nel arte de la escritura. L'usu del nome Ganapati y Ganesha pal dios elefante de los hindús, pudo ser un fenómenu posterior.

El llibru «Yaia», de Viasa miniaturadeimagen|Entrevesgáu baxorrelieve'l templu Hoysaleśwara (en Halebid, India) qu'amuesa la lleenda del Majabhárata, onde'l guerreru Abhimaniu (fíu de Áryuna) entra nel chakra-viuja. L'escritor Viasa compondría solamente'l corazón del Majabhárata, de 8800 versos. Tituló a la so historia Yaia ('victoria').

El testu Yaia de Viasa, ta estructurado na forma d'un diálogu ente Dhritarashtra (el rei Kuru padre de los Kauravas), quien s'opunxo a los Pándavas— fíos del so fináu hermanu Pandú— na batalla de Kuru Kshetra) y el so secretariu y bienqueriente Sañyaia. Sañyaia narra cada incidente de la batalla de 18 díes a midida que van asocediendo. Dhritarashtra dacuando fai entrugues y dacuando llaméntase, cuando se va enterando de la destrucción de cada unu de los sos fíos, amigos y parientes. Tamién se siente culpable por cuenta de que la so cobicia foi la causante de la destrucción de tolos reinos del subcontinente indiu.

De primeres Sanyaia da una descripción (100% mitolóxica) de los distintos continentes de la Tierra, de los distintos océanos (d'agua salao, agua duce, lleche, mantega, socesivamente) d'otros planetes y los sos habitantes, y depués enfócase en Bhárata Varsha (la India) y da una ellaborada llista de cientos de reinos, tribus, provincies, ciudaes, pueblos, aldegues, ríos, montes y montes.

Tamién esplica alrodiu de les formaciones militares (viuja) qu'acaldía adopta cada unu de los dos exércitos. Como nel xuegu piedra, papel y tisoria, l'exércitu qu'adopta la formación fayadiza, gana esa batalla: l'exércitu con forma d'águila vence al que tien forma de culiebra, etc.

Dieciocho capítulos d'esti testu Yaia de Viasa, formen el testu relixosu Bhagavad-guitá (d'unos 700 versos).

El llibru «Bharata», de Vaisampaiana Un discípulu de Viasa llamáu VaisamPaiana desenvolvió'l testu Yaia dende 8800 versos hasta 24 000 versos, y #bautizar Bhárata. VaishamPaiana #narrar al rei YanamEyaiá, el bisnietu de Áryuna, unu de los cinco hermanos Pándava.

El llibru «Majabhárata», de UgraSravá Sauti Un historiador profesional llamáu Ugrasrava Sauti desenvolvió'l testu Bhárata dende 24 000 versos hasta más de 100 000 y #bautizar Majá-Bhárata. Ugrasrava #narrar ante una asamblea de sabios aconceyaos nel monte Naimisarania, dirixíos por Shaúnaka Rishi.

El testu siguió desenvolviéndose hasta llegar a tener 215 000 versos.

Estructura del «Majabhárata» El Majabhárata ta escritu en dieciocho parvas (llibros), que son: Adi-parva (ādi: 'primero'): histories introductories del llibru, nacencia y educación de los cinco príncipes Pándavas.