Gaza (n'árabe غزة Ġazza, n'hebréu עזה Azzah) ye la mayor y principal ciudá de la Franxa de Gaza, denomada dacuando como Ciudá de Gaza pa estremala de la mesma Franxa. La so población ye d'unos 761.221 habitantes, según el censu del añu 2013.
Denominación El significáu orixinal de la pallabra ye pocu claru. Piénsase que deriva de la pallabra hebrea ʻAzzāh "fuerte"; sicasí'l ʻ en ʻAzzāh ye orixinal (del protosemíticu *ʻzz), onde'l ʻ en ʻAzza deriva del orixinal Ġ. Los rexistros más antiguos que contienen el nome de Gaza remontar al antiguu Exiptu, nos cualos trescríbese como q-ḏ-t o g-ḏ-t, nun intentu de reconstruyir el cananéu suena ġ una y bones la z nun esistía nel exipciu d'esi periodu. Les tablillas de Tell el-Amarna llamar Qazati . Los rexistros en babiloniu del sieglu V e.C. , llamar Ḫazatu. En griegu antiguu ye mentada como Γάζα. N'hebréu, la so pronunciación varia de *Ġazzāh a ʻAzzāh escontra'l sieglu primeru, cuando se reparó mayor influencia de llinguaxes semíticos como l'araméu. La forma escrita del nome "Gaza" n'árabe puede reparase en: Nessana bilingual entagion, datando del añu 674 d. C. (54 AH), anque'l nome mentar en tradiciones pre-islámiques.
Xeografía
Altitú: 35 metros. Llatitú: 31º 30' N Llargor: 034º 28' E
Historia
Gaza foi apostada en munches ocasiones por cuenta de la so llocalización ente Asia y África, el so territoriu fértil y el so valor como puertu marítimu.
Antigüedá hasta Alexandru Magnu La referencia más temprana a la ciudá data del reináu de Tutmosis III nel sieglu XV e.C. Tamién se menta nes Tablillas de Tell el-Amarna, magar l'allugamientu exactu de l'antigua Gaza ye desconocíu.
La ciudá paeciera quedar sólidamente so control exipciu a principios del reináu en solitario de Tutmosis III (ca. 1460 e.C. ).KUHRT, Amélie (1995): L'Oriente Próximu na Antigüedá, c. 3000-330 e.C. - Volume I. – Crítica, Barcelona, 2000, p. 359. ISBN 84-8432-050-2 Gaza foi primero la principal base exipcia nel Llevante,MALAMAT, Abraham (1966): «3. Siria y Palestina na segunda metá del segundu mileniu», en Elena Cassin, Jean Bottéro y Jean Vercoutter: Los imperios del Antiguu Oriente. Volume II: El fin del segundu mileniu. – Sieglu XXI, Méxicu, 1988, p. 160-161. ISBN 968-23-0831-3 y depués unu de los sos trés centros alministrativos na rexón (xunto a Sumur y Kumidi), siendo asina sede d'un comisariu xeneral o oficial exipciu (rabisu n'acadiu y sokinu en cananéu) que dependía direutamente del faraón y al que taben subordinaos los príncipes llocales.KUHRT, Amélie (1995): L'Oriente Próximu na Antigüedá, c. 3000-330 e.C. - Volume I., p. 364.MALAMAT, Abraham (1966), p. 168. Basaos nesti fechu, dellos historiadores (como Hans Wolfgang HelckHELCK, Hans Wolfgang: Die Beziehungen Ägyptens zu Vorderasien im 3. und 2. Jahrtausend v. Chr. (Ägyptologische Abhandlungen, Band 5), 1ª edición, Harrassowitz, Wiesbaden, 1962, p. 256 y ss.Citáu en: MALAMAT, Abraham (1966), p. 168.HELCK, Hans Wolfgang: Die Beziehungen Ägyptens zu Vorderasien im 3. und 2. Jahrtausend v. o. Z. (Ägyptologische Abhandlungen, Band 5), 2ª edición, Harrassowitz, Wiesbaden, 1971.Citáu en: KUHRT, Amélie (1995): L'Oriente Próximu na Antigüedá, c. 3000-330 e.C. - Volume I., p. 364.), argumentaron que'l Llevante exipciu taba claramente entamáu en tres provincies, siendo Gaza la capital de la provincia sur. Pero esta conclusión nun ye segura.
Supónse que los filisteos asítiase na rexón sirviendo como mercenarios nel exércitu exipciu, pa depués heredar los principales asentamientos tres l'esbarrumbamientu del control exipciu na zona hacia 1150.MALAMAT, Abraham (1966), p. 174. Eventualmente entamar nuna pentápolis dirixida por cinco monarques llamaos seren, na cual paeciera que de primeres Gaza tenía la hexemonía. Pero na primer metá del sieglu XI el centru de gravedá pasó a la ciudá d'Asdod.MALAMAT, Abraham (1966), p. 191.
En tiempos bíblicos, Gaza foi una de les ciudaes más grandes de los filisteos. La ciudá filistea construyóse sobre una llomba d'unos 45 msnm a unos 2.4 km del Mar Mediterraneu. Yera una ciudá cercada d'unes 80 ha. Cayó socesivamente so control de los, asirios, exipcios, babilonios, y perses.
Nel añu 738 e.C. rei asiriu Tiglatpileser III sometió la rexón, imponiéndo-y tributos y estableciendo un centru comercial asiriu nes cercaníes de la ciudá.KUHRT, Amélie (1995): L'Oriente Próximu na Antigüedá, c. 3000-330 e.C. - Volume II. – Crítica, Barcelona, 2001, p. 107. ISBN 84-8432-163-0 Gaza foi una de les ciudaes que se negó a pagar los tributos escontra'l 735, lo que motivó una nueva intervención asiria en 734 e.C. , mientres la cual Tiglatpileser atacó y escaló la ciudá. El so rei, Hanno, abellugar n'Exiptu.LABAT, René (1965): «1. Asiria y los países vecinos (Babilonia, Elam, Irán) dende'l 1000 hasta'l 617 e.C. El Nuevu Imperiu babilónicu hasta'l 539 e.C. », n'Elena Cassin, Jean Bottéro y Jean Vercoutter: Los imperios del Antiguu Oriente. Volume III: La primer metá del primer mileniu. – Sieglu XXI, Méxicu, 1988, p. 42-43. ISBN 968-23-0832-1 Mientres los llevantamientos contra Asiria que siguieron al derrocamientu de Salmanasar V y la xubida al tronu de Sargón II en 722 e.C. , el rei de Gaza, Hanuna, encabezó (xunto al rei d'Hama, Ilubi'di) una coalición anti-asiria sofitada por un exércitu exipciu; pero en 720 Sargón venció a Ilubi'di cerca de Qarqar (na actual Siria), apoderar de Gaza y ganó a Hanuna y al exipciu Sibu (probablemente un xeneral del faraón Boccoris o Bakenrenef) nuna batalla en Rafia (la moderna Rafah).LABAT, René (1965), p. 48-49.DE MEULENAERE, Hermann (1965): «5. El Tercer Periodu Entemediu y l'Imperiu Etíope», n'Elena Cassin, Jean Bottéro y Jean Vercoutter: Los imperios del Antiguu Oriente. Volume III: La primer metá del primer mileniu. – Sieglu XXI, Méxicu, 1988, p. 222. ISBN 968-23-0832-1 En 701 e.C. , n'encalorando un nuevu llevantamientu na rexón provocáu pola muerte de Sargón, el rei asiriu Senaquerib apurrió a Gaza parte del territoriu del derrotáu rei Ezequíes de Xudá.LABAT, René (1965), p. 59.EISSFELDT, Otto (1965): «3. Siria y Palestina dende fines del sieglu XI hasta fines del sieglu VI e.C. Dende la instauración de la monarquía n'Israel hasta'l fin del exiliu xudíu», n'Elena Cassin, Jean Bottéro y Jean Vercoutter: Los imperios del Antiguu Oriente. Volume III: La primer metá del primer mileniu. – Sieglu XXI, Méxicu, 1988, p. 166. ISBN 968-23-0832-1
Tres la cayida d'Asiria ante una coalición de medos y babilonios en 612 e.C. , la rexón sirio-palestina foi apostada ente l'Imperiu Neobabilónico y Exiptu. La toma de Karkemish en 605 pol entá príncipe herederu Nabuconodosor traxo'l control babiloniu de cuasi toa Siria Palestina hasta la frontera exipcia, situación que foi afitada con campañes añales regulares.LABAT, René (1965), p. 83-86. Escontra'l 590 e.C. el faraón Apries apoderar de Gaza, que caltuvo por poco tiempu. Escontra 575 e.C. Nabuconodosor había solidificado les sos posesiones sirio-palestines.LABAT, René (1965), p. 87. El comúnmente llamáu "calendariu cortesanu" de Nabuconodosor del 565, un documentu conmemorativo de la fundación d'un edificiu qu'inclúi una llista de los miembros de la corte, afayáu nunes escavaciones alemanes en Babilonia, menta a dellos reis vasallos, incluyendo a "el rei de Gaza" (dempués del de Tiro y antes del de Sidón).KUHRT, Amélie (1995): L'Oriente Próximu na Antigüedá, c. 3000-330 e.C. - Volume II, p. 255-257.EISSFELDT, Otto (1965), p. 181. Según l'historiador René Labat, estos reis veceros teníen la mesma categoría que los gobernadores provinciales babilonios (los "Grandes de Akkad").LABAT, René (1965), p. 92.
Babilonia foi ganada pol rei persa Ciro II el Grande en 539, y pocu dempués Siria y Palestina fueron incorporaes al Imperiu Persa. En 525 e.C. el so fíu Cambises II conquistó Exiptu.BENGTSON, Hermann (1965): «1. L'imperiu persa y los griegos alredor del 520 e.C. », en Hermann Bengtson: El mundu mediterraneu na Edá Antigua. Volume I: Griegos y perses. – Sieglu XXI, Méxicu, 1999, p. 7-8. ISBN 968-23-0494-6KUHRT, Amélie (1995): L'Oriente Próximu na Antigüedá, c. 3000-330 e.C. - Volume II. – Crítica, Barcelona, 2001, p. 311-312 y 314-315. ISBN 84-8432-163-0
Como exemplu de les redes comerciales de les que formaba parte Gaza podemos citar una inscripción fundacional de ca. 370 e.C. nel suroeste de la península arábiga, no qu'entós yera'l reinu de Ma'in y Yathil (nel actual Yeme), que menta un viaxe comercial realizáu pol autor a Gaza, Exiptu y Siria.CASKEL, Werner (1965): «20. Arabia», en Hermann Bengtson: El mundu mediterraneu na Edá Antigua. Volume I: Griegos y perses. – Sieglu XXI, Méxicu, 1999, p. 373-375. ISBN 968-23-0494-6
Periodos helenísticu, romanu y bizantín thumb|left|250px|Estatua de Zeus desenterrada en Gaza.
En 332 e.C. , tres la toma de Tiro n'agostu, Alexandru Magnu dirixir al sur camín d'Exiptu, atopando resistencia en Gaza, que taba defendida pol sátrapa Batéis, un eunucu árabe. Tres un asediu de dos meses (de setiembre a payares), Alejandro tomó la ciudá y fixo executar a Batéis suxetar a un carru que dio vueltes a los murios de la ciudá hasta que'l sátrapa morrió.BENGTSON, Hermann (1965): «15. Alejandro y la conquista de Persia (336 e.C. -323 e.C. )», en Hermann Bengtson: El mundu mediterraneu na Edá Antigua. Volume I: Griegos y perses. – Sieglu XXI, Méxicu, 1999, p. 286. ISBN 968-23-0494-6CCARTLEDGE, Paul (2004): Alloñando Magno. La busca d'un pasáu desconocíu. – Ariel, Barcelona, 2007, p. XIX, 139-140 y 185. ISBN 978-84-344-5237-4 Dizse que mientres l'asediu Alejandro aseveró que cuanto mayor fora la dificultá de tomar la ciudá, más importante yera llogralo, p'asina desmoralizar al enemigu.CARTLEDGE, Paul (2004), p. 185.
La moderna Gaza construyir na dómina de Herodes el Grande.. Plinio el vieyu la cita.Plinio el vieyu Historia Natural llibru V-68.
Nel 401 o 402 d. C. los templos paganos de la ciudá fueron baltaos pol obispu Porfirio de Gaza col beneplácito del emperador y la collaboración voluntaria de los soldaos.CAMERON, Averil (1993): El mundu mediterraneu na Antigüedá tardía, 395-600. – Crítica, Barcelona, 1998, p. 83. ISBN 84-7423-760-2 Cameron cita a: Marcos Diáconu: Vida de Profirio de Gaza, 47-50, 63-70, 76. El Marneion foi reemplazáu por una catedral, construyida nel 401 o 402 sol patrociniu de la emperatriz Eudocia (esposa d'Arcadio), quien unvió dende Constantinopla los planos y trenta y dos columnes de mármol verde griegu.CAMERON, Averil (1993), p. 71. Pa realizar la obra l'obispu contrató a un arquiteutu de Antioquía llamáu Rufino.Marcos Diáconu: Vida de Profirio de Gaza, 78. – Testu citáu en: CAMERON, Averil (1993), p. 71. La planta cruciforme de la catedral probablemente taba basada na de la ilesia de los Santos Apóstoles de Constantinopla (sieglu IV).KRAUTHEIMER, Richard (1965): Arquiteutura paleocristiana y bizantina. – Cátedra, Madrid, 2000, p. 185. ISBN 84-376-0495-8
Nel sieglu VI Gaza foi un centru cultural cristianu d'importancia, siendo sede d'una activa escuela de retóricos y poetes cristianos.CAMERON, Averil (1993), p. 145. D'aquella dómina de cultura griega, trés filósofos son los personaxes históricos más relevantes: Eneas de Gaza (ca. 430/450 - ca. 518), neoplatónicu cristianu, Zacarías de Gaza, obispu de Mitylene (muertu antes de 553) y Procopio de Gaza (465-529).
Conquista árabe y Medievu Nel 632 empecipióse la conquista musulmana de Palestina. Gaza ufiertó cierta resistencia, y paez ser tomada por Amr ibn al As escontra'l 636.KENNEDY, Hugh (2007): Les grandes conquistes árabes. – Crítica, Barcelona, 2007, p. 76 y 97. ISBN 978-84-8432-931-2 La ciudá foi prindada polos Cruzaos hacia 1100, anque foi reconquistada polos musulmanes nel añu de 1187.
Periodu otomanu L'Imperiu otomanu tomó control de Gaza hacia 1517.
Comunidá xudía en Gaza