La historia de Corea ye bien rica y bien antigua. Les evidencies arqueolóxiques y llingüístiques suxeren que nos sos oríxenes los coreanos yeren xente que falaben llingües altaiques de la Siberia sur/central,The Rise of Civilization in East Asia : the Archaeology of Korea, páxs. 165 que poblaba l'antigua Corea en socesives folaes dende'l neolíticu hasta la edá del bronce.뿌리 깊은 한국사, 샘 이 깊은 이야기: 고조선, 삼국, páxs. 44-45 L'adopción del sistema d'escritura china ("Hanja" en coreanu) nel sieglu II aC, y el budismu nel sieglu IV, tuvo fondos efeutos sobre los Trés reinos de Corea.
Corea foi unificada pol emperador Taejo de la dinastía Goryeo en 936. Goryeo yera un estáu altamente desenvueltu y creó'l Jikji nel sieglu XIV, utilizando la primer imprenta de tipu movible del mundu. Les invasiones mongoles nel sieglu XIII, sicasí, debilitaron al país y foi convertíu nun estáu tributariu. Tres el derrumbe del Imperiu mongol, la disputa política siguía y Goryeo foi reemplazáu pola dinastía Joseon en 1388.
Los primeros 200 años de Joseon fueron marcaos pola paz relativa y vieron la creación del hangul (alfabetu coreanu) creáu pol rei Sejong el Grande nel sieglu XIV y l'ascensu de la influencia confucianista nel país. Sicasí, a finales de la dinastía, la política aislacionista de Corea fíxo-y ganar la sonadía occidental de "Reinu Ermitañu". Por finales del sieglu XIX, el país convertir nel oxetu de los deseos coloniales de Xapón. En 1910, Corea yera anexonada per Xapón y permanecía asina hasta'l final de la Segunda Guerra Mundial n'agostu de 1945.
En 1945, la Xunión Soviética y Estaos Xuníos alcordaron la rindición de fuercies xaponeses en Corea y les tropes soviétiques ocupaben el norte del paralelu 38, ente que les tropes d'EEXX ocuparon Corea al sur d'esti paralelu. Esta decisión de los exércitos aliaos llueu se convertiría na base pa la división de Corea per parte de les superpotencies, amontaos pola so incapacidá de llegar a un alcuerdu pa la independencia coreana. Los dos rivales de la Guerra Fría establecieron gobiernos allegaos a les sos propies ideoloxíes, conduciendo a la división actual de Corea en dos entidaes polítiques: Corea del Norte y Corea del Sur. El subsiguiente conflictu de la Guerra de Corea afitó esta división.
Corea del Norte, oficialmente la República Democrática Popular de Corea, ye un estáu unipartidista d'economía planiada. Corea del Sur, oficialmente la República de Corea, ye un país de mercáu llibre, democráticu, y desenvueltu miembru de la Organización pa la Cooperación y el Desenvolvimientu Económicu (OCDE) y el G20.
Prehistoria Anque les conocencies d'esta etapa de la historia coreana son un pocu inciertos, fixéronse recién descubrimientos que revelen que na estensión del territoriu coreanu hai aproximadamente unos 70 000 años esistió presencia humana. Estes evidencies son ferramientes prehistóriques, formes de vivienda rudimentaries, y afayos d'arte rupestre.
Gojoseon Los estragales de la historia coreana suelen asitiase nel añu 2333 e.C. , cuando'l rei Tan-gun, una figura llexendaria nacida del fíu del Cielu y una muyer perteneciente a una tribu que'l so símbolu totémicu yera l'osu, fundó'l primer reinu, llamáu Joseon, que lliteralmente significa “ La Tierra d'Aselu Matutín”. Magar que los investigadores discrepen sobre la veracidá histórica del mitu de Tan-gun, sabemos con seguridá que l'antigua Corea carauterizar pola esistencia de comunidaes de cles que se xuníen formando ciudaes estáu, que surdíen y sumíen col tiempu. Mientres esti periodu, los sistemes de comuña de la tribu fueron bien establecíos, y los mozos guerreros venceyar a les artes marciales entrenándose pa protexer a la so comunidá. Lluchar coles manes vacíes incluyía entrenase en dalligi (correr), Deonjyeo (tirar), Peonching (dar puñaes o cutir), Chagi (dar pataes) y Heeom (nadar).
L'apaición del hwal (arcu) y l'usu del caballu camudaron l'estilu de vida d'estes tribus: empezar a realizar viaxes a grandes distancies, surdieron frecuentes contactos con otres tribus, estableciéronse aliances, y forzóse l'apaición de confederaciones. Los guerreros entrenáronse entós nes artes marciales con más métodu y planificación. Na seleición de los oficiales y altos cargos tenía una importancia decisiva'l so dominiu de les artes de guerra.
El desenvolvimientu de les habilidaes de llucha a caballu yera signu de lluchador de clase alta. El guerreru d'a pies practicaba la llucha de manes vacíes y téuniques d'armes, que guardaba na so casa.
El ganador de la batalla convertíase pos en soberanu, y el perdedor en esclavu apoderáu. Naquellos tiempos la posición del soberanu (rei) nun s'heredaba, sinón que s'otorgaba al guerreru más fuerte ente la confederación de tribus. Acordies con el Samkukyusa (unu de los llibros más eminentes de la historia de la vieya Corea), Dong Myung, el fundador del reinu de Goguryeo, yera un espertu nel tiru con arcu.
La era de los Trés Reinos Mientres el primer sieglu e.C. apaecieron tres reinos na península coreana y parte de lo que güei se conoz como Manchuria:
Goguryeo (37 e.C. - 668 d. C.) Baekje ( 18 e.C. - 660 d. C.) Silla ( 57 e.C. - 935 d. C.)
Koguryô El primer territoriu entamáu del que se tien noticia ye'l reinu de Koguryô, que ocupó'l territoriu más grande de los Trés Reinos. Fundáu nel añu 37 e.C. , Koguryô espolletó sobre una vasta área tomando la parte norte de la península coreana y centru y sur de Manchuria. Esti Reinu espandió'l so territoriu con feroces batalles contra los reinos chinos pero terminó como aliáu de Silla y Tang en 668.
Ellí establecióse'l Pyung-dang (institutu d'educación) pa formar guerreros esperimentaos. A la xente nuevo de bona posición enseñábase-y Yang-gung (tiru con arcu), Pensing (esgrima), Seungma (hípica), dan kum sul (l'arte de llanzar dagues), ji leu ki bub (puñaes, golpes y pataes), soo young bub (natación y llucha na agua), poong you bub (música, incluyíase tocar el tambor y gong), soo ryub (caza y pesca), política y cultura xeneral.
Baekje Esti reinu foi fundáu na parte suroeste de la península coreana, cerca de l'actual Seúl, al sur del ríu Han-gangpor, pol Rei Onjo, el fíu del Rei de Goguryeo, en compañía d'un grupu de refuxaos de Goguryeo.
El pueblu de Baekje yera muncho más pacíficu que los feroces guerreros de Goguryeo, polo que siguieron moviéndose escontra'l sur pa evitar les amenaces de los sos rivales del norte. Nel sieglu IV yá apoderaben por completu tola rexón suroeste de la península. Baekje yera un Estáu firmemente establecíu, prósperu y civilizáu que, al traviés del mar, caltenía una intensa actividá comercial con China.
Nesti reinu les artes marciales prauticar de xeneración en xeneración, y nel 320 d. C. el rei Bi-ryu ordenó construyir un centru d'entrenamientu pa la zona este de la capital. Ellí instruyíense en ki sa, mok bong (llucha con vara de madera), kum sool bub, soo sool (llucha coles manes vacíes), joong dai bub (defensa contra múltiples ataques), bool el so (sutra budista) y ko jun (lliteratura clásica).
Silla De primeres, Silla, que s'atopaba xeográficamente estremáu de la influencia china, yera'l reinu más débil y menos desenvueltu de los trés. Foi'l postreru n'adoptar creos o idees estranxeres. La so sociedá taba claramente estremada en clases y desenvolvió un poderíu estraordinariu esplotando los recursos del so singular cuerpu de Hwarang (nuevos soldaos puramente entrenáu pa protexer l'imperiu) y de les enseñances budistes.
A mediaos del sieglu VI Silla consiguiera tener so'l so control tolos reinos vecinos de Kaya, un grupu de ciudaes estáu fortificaes que, dende mediaos del sieglu I hasta mediaos del sieglu VI, desenvolviérense na rexón sureste.
Silla Unificada y Balhae Silla estableció una alianza militar col imperiu Tang de China pa someter a Goguryeo y Baekje. Pero China foi un aliáu traicioneru una y bones más palantre reveló les sos verdaderes intenciones d'apoderase de los territorios de Baekje y Goguryeo. A Silla nun-y quedó más remediu que declara-yos la guerra y nel añu 676 d. C. espulsó a los chinos y formó el primer estáu unificáu.
Anque políticamente separaos, los trés reinos taben étnica y lingüísticamente rellacionaos. Estos trés reinos, de la mesma, desenvolvieron una sofisticada estructura política y xurídica, y adoptaron la moral confuciana y la fe budista. Mientres sieglos, los conflictos siguieron aumentando ente ellos con delles aliances alternatives de dos contra unu, contra China o con ésta contra los otros dos.
En Silla'l coleutivu d'espertos más famosu n'artes marciales foi Hwarangdo (grupu de mozos florecientes). Los líderes yeren los fíos de los nobles guerreros. Al que lideraba'l grupu llamábase-y Hwarang y a los sos siguidores Nangdo. Viaxaben a les serrapatoses árees montascoses y a los ríos y mariñes marítimes pa entrenar artes marciales. Incluyir nel entrenamientu l'estudiu de la lliteratura clásica según danza y música.
El bi kak sool ye otru nome del taik kyun (téuniques de pataes), bien popular nel periodu de Silla. Acordies con el llibru d'historia Che Wang Un Ki, esti arte enfatizaba les téuniques de pataes y estremóse en tres graos. L'estudiante mediu pegaba una patada a la pierna del oponente, los estudiantes avanzaos a los costazos y los espertos Sang too percima del pelo de la parte cimera de la cabeza del oponente.
La victoria de Silla sobre China nel añu 676 marcó un finxu determinante na historia coreana. Silla consiguió espulsar a los chinos de la península y unificó el territoriu per primer vegada. Darréu, los refuxaos de Goguryeo repelieron a les fuercies de Täng en Manchuria y al norte de la península, y establecieron el primer reinu Balhae nel añu 698. Esti periodu conocer cola denominación de Reinos del Norte y del Sur.
Dempués de la unificación de los reinos por Silla nel añu 668, la popularidá de les artes marciales menguó gradualmente y el gobiernu convertir nun reinu pro-civil-oficial. Lliberáu de les esmoliciones de les lluches intestinas y de les invasiones estranxeres, anició la rápida eclosión del arte, la relixón, el comerciu, la educación y otros campos. La capital de Silla, na actualidá Kyongju, tenía una población cimera a un millón d'habitantes. Les sos ciudaes vivíen con opulencia. El budismu florió so la proteición de la nobleza y la corte y exerció una gran influencia nos asuntos del estáu, la creación artístico y moral. Silla algamó l'apoxéu de la so prosperidá y poderíu a mediaos del sieglu VIII, anque dempués entró en paulatina decadencia. Los enfrentamientos ente nobles intensificáronse, ente que los líderes rebalbos reclamaben el derechu a la socesión de los reinos derrotaos, Goguryeo y Baekje.
Balhae Tae Cho-yong, un veteranu xeneral Goguryeo, fundó Balhae al sur de Manchuria Central nuna rexón perteneciente al antiguu reinu. Balhae non solo cuntaba colos refuxaos de Goguryeo sinón tamién con una importante población de mongoles.
Balhae estableció un sistema de gobiernu de cinco capitales rexonales basáu na estructura alministrativa Goguryeo. Llogró alzar una avanzada cultura, que la so base yera la cultura de Goguryeo, hasta'l puntu de que China llamar “el floreciente país del este”.
Mientres l'apoxéu del so poderíu, ocupó un vastu territoriu que s'estendía hasta'l norte del ríu Amur y al oeste hasta Kaiyuan en Manchuria. Nun tardó en topetar con Silla y los Tang, anque darréu empecipió una rellación pacífica con China. Tamién estableció venceyos diplomáticos col imperiu otomanu y Xapón.
Dinastía Goryeo Nel añu 918 los xenerales que yeren descendientes de Goguryeo y Baekje baltaron el reinu de Silla y nomaron al líder rebelde Wang Kun como primer rei del reinu de Goryeo, del cual deriva'l nome de Corea. La capital yera Song-ak, l'actual Kaesong. Anunciáronse planes pa recuperar el territoriu perdíu de Goguryeo en Manchuria, pero a lo llargo de los cinco sieglos de la so esistencia, Goryeo nun llegaría a peracabar tolos sos suaños y ambiciones.