La historia de Serbia puede considerase qu'empieza col primer estáu serbiu, Rascia, que foi fundáu nel sieglu IX pola Casa de Vlastimirovic; desenvolvióse dientro del reinu y l'Imperiu serbiu so la Casa de Nemanjić. Na dómina moderna, Serbia foi un principáu autónomu (1817-1878), un principáu y reinu independiente (1878-1918), parte del Reinu de los Serbios, Croates y Eslovenos (1918-1941) (renomáu a Reinu de Yugoslavia en 1929), un estáu títere ocupáu polos nazis (1941-1944), una república socialista na República Federal Socialista de Yugoslavia (1945-1992), una república na República Federal de Yugoslavia (1992-2003), y una república na Unión d'Estáu de Serbia y Montenegru (2003-2006) primero que proclamara la so independencia como la República de Serbia el 5 de xunu de 2006.
Serbia na Edá Media El territoriu de la Serbia moderna en tiempos del Imperiu romanu, coles provincies imperiales nos que s'estremaba la rexón. La llinia puntiada marca la frontera moderna de Serbia.|miniatura miniatura|Territorio serbios nel sieglu . Los serbios entraron al so territoriu actual nel sieglu VII, estableciéndose en seis delimitaciones tribales estremaes, que formaron estaos dacuando independientes, otres vegaes xuníos:
Rascia/ Raška, actuales oeste de Serbia y norte de Montenegru. Bosnia/Bosna. actual centro sur y sureste de Bosnia. Zachlumia/Zahumlje, oeste de Herzegovina. Travunia/Trevinje, esti de Herzegovina. Pagania/Paganija, Dalmacia media. Doclea- Zeta/Duklja-Zeta, predecesores de Montenegru.
Los primeros príncipes serbios rexistraos fueron Višeslav, Radoslav, Prosigoj y Vlastimir. Nesi tiempu, el país aceptara totalmente el cristianismu, habiendo serbios católicos y ortodoxos. En Zeta, güei Montenegro, el papa coronó al rei Mihailo en 1077, y concedió el títulu de Archidiócesis a la ciudá de Chigre, colo que los serbios algamaben autonomía relixosa. El fíu de Mihailo, Constantín Bodin, reclamó'l tronu en 1080, gobernando hasta la so muerte en 1101.
Los gobernadores siguieron camudando, y el país aceptó la proteición del Imperiu bizantín pa caltener a raya al so enemigu, el Primer Imperiu búlgaru. Serbia lliberar del Imperiu Bizantín un sieglu más tarde.
El primer estáu serbiu unificáu apaeció baxu Caslav Klonimirovic a mediaos del sieglu X en Rascia, xuniendo a les tribus de Bosnia, Herzegovina, Antigua Serbia y Montenegru, ya incorporando Pagania, Zachlumia, Travunia, Konavle, Bosnia y Rascia en Serbia, ι Σερβλια).The early medieval Balkans, p. 160 Sicasí, la primer metá del sieglu XI vio la xubida de la familia de Vojislavljevic de Zeta. Finalmente, a mediaos del sieglu XII predominó nuevamente Rascia cola dinastía de Nemanjic, que llevaron al Reinu de Serbia a una edá d'oru que duró más de tres siglos. Nún de los pocos estaos que nun practicaben l'orde feudal, los Nemanjic consiguieron pal reinu una reputación política, económica y cultural alzada n'Europa, y crearon un estáu balcánicu potente que tuvo'l so apoxéu sol reináu del emperador Stefan Dusan a mediaos del sieglu XIV, antes de vencer finalmente al dominiu turcu otomanu (con Zeta, como últimu baluarte, que cai finalmente en 1499).
A principios del sieglu XIV, los serbios vivíen en tres reinos independientes: Doclea, Rascia y Sirmia.
Dinastía Nemanjic
Esteban Nemanja Dempués de lluchar pol tronu colos sos hermanos, Esteban Nemanja facer col poder en 1166 y empezó a anovar l'estáu na rexón de Rascia. Dacuando col patrociniu de Bizanciu, y dacuando nel so contra, el Veliki zupan (lliteralmente xefe de familia, equivalente a príncipe) Esteban Nemanja amplió'l so estáu conquistando territorios nel este y el sur, anexonándose la costa y la rexón de Zeta. Al pie de les sos xeres de gobiernu, el veliki zupan dedicó esfuercios a la construcción de monesterios, como'l de Djurdjevi Stupovi y el de Studenica na rexón de Rascia, y el de Hilandar nel monte Athos.
Esteban I Nemanjic
Esteban Nemanja foi asocedíu pol so segundu fíu Esteban I Nemanjic, ente que dio'l gobiernu de la rexón de Zeta al so primoxénitu, Vukan. El fíu menor d'Esteban Nemanja, Rastko, fíxose monxu y tomó el nome de Sava, poniendo tolos sos esfuercios n'estender la relixón ente la so xente. Puesto que la Curia yá tenía ambiciones pa estender la so influencia nos Balcanes, Esteban usó estes circunstancies aparentes pa llograr la so corona del Papa, convirtiéndose asina nel primer rei serbiu. En Bizanciu, el so hermanu Sava consiguió asegurar la posición autocéfala pa la Ilesia serbia, y convirtióse nel primer arzobispu ortodoxu serbiu. Asina los serbios adquirieron dambes formes d'independencia: temporal y relixosa.
Esteban Dragutin La xeneración siguiente de gobernadores serbios, los fíos d'Esteban I Nemanjic: Esteban Radoslav, Esteban Vladislav I y Esteban I Uros marcaron un periodu d'estancamientu de la estructura del estáu. Los trés reis fueron más o menos dependientes de dalgún de los estaos vecinos: Bizanciu, Bulgaria o Hungría.400px|left|thumb|Reinu de Srem. Nos llazos colos húngaros tuvo un papel decisivu'l fechu de qu'Esteban Uroš I foi depuestu y reemplazáu pol so fíu Esteban Dragutin, que la so esposa yera una princesa húngara. Más tarde cuando Dragutin abdicó en 1282 en favor del so hermanu más nuevu, Esteban Uroš II Milutin, el rei húngaru Ladislao IV dio-y tierres asitiaes al nordeste de Bosnia, la rexón de Mačva, y la ciudá de Belgráu, mientres él consiguía conquistar y amestar tierres nel nordeste de Serbia: asina dalgunos d'estos territorios pasaron a ser parte del estáu serbiu per primer vegada, anque como reinu independiente. Nomar al nuevu estáu como'l Reinu de Srem. Nesi tiempu'l nome Srem yera una designación pa dos territorios: Srem Altu (actual Srem) y Srem Baxu (actual Mačva). El reinu sol gobiernu de Stefan Dragutin yera'l Baxu Srem en realidá, pero delles fontes históriques dicen que Dragutin tamién gobernó Srem Altu y Eslavonia. Dempués de que morriera en 1316, el gobiernu del nuevu reinu de Srem recayó nel so fíu, el rei Vladislav II, que gobernó hasta 1325.
Esteban Milutin Sol gobiernu del hermanu más nuevu de Dragutin, el rei Esteban Uroš II Milutin, Serbia estabilizar a pesar de tener que combatir de xemes en cuando en trés frentes distintos. Milutin inclinar al usu d'un espediente diplomáticu medieval: los matrimonios dinásticos. Tuvo casáu cinco vegaes con princeses húngares, búlgares y bizantines. Ye tamién famosu como constructor d'ilesies, dalgunes de les cuales son los exemplos más brillosos d'arquiteutura serbia medieval: el monesteriu de Gračanica en Kosovu, la catedral nel monesteriu de Hilandar nel Monte Athos, la ilesia de San Arcánxel en Xerusalén etc. Por cuenta de les sos dotaciones, el rei Milutin foi proclamáu como santu a pesar de la so vida aturbolinada. Asocedió-y nel tronu'l so fíu Esteban.
Esteban Uroš III Foi llamáu Esteban Uroš III Dečanski. N'estendiendo'l reinu escontra l'este ganando la ciudá de Niš y los condaos circundantes, y escontra el sur na Macedonia del Norte, Esteban Decanski siguió l'exemplu del so padre construyendo'l monesteriu de Visoki Decani en Metohija, el mayor exemplu d'arquiteutura medieval serbia.
Esteban Uroš IV Dušan
Mientres el mandatu del emperador Esteban Dusan, llamáu Silni (poderosu) l'Imperiu serbiu cubría gran parte de les Yugoslavia y Grecia actuales. Dusan derrocó al so padre cola ayuda de la nobleza en 1331.
Nos primeros años del so reináu, lluchó contra l'Imperiu bizantín (1334), y la guerra siguió con interrupciones hasta la so muerte en 1355. Viose implicáu dos veces en conflictos colos húngaros, ganándolos dambes vegaes. Caltuvo la paz colos búlgaros, casándose con Helena, la hermana del so emperador, Iván Alejandro. Dusan esplotó la guerra civil bizantina, sofitando a Xuan V ente qu'Iván Alejandro facer con Xuan VI, aprovechándose dambos: Dusan conquistó tolos territorios bizantinos de los Balcanes occidentales hasta Kavala, a esceición del Peloponeso y Tesalónica. Proclamar en 1345 emperador (tsar) en Serres, y foi coronáu solemnemente en Skopie el 16 d'abril de 1346 como "emperador de los serbios, griegos, búlgaros y albaneses" pol patriarca serbiu Joanikie II, acabante nomar cola ayuda del patriarca búlgaru Simeon y del arzobispu de Ohrid, Nicolás. Primeramente alzara a la ilesia ortodoxa serbia d'un arzobispáu autónomu a patriarcáu, asumiendo'l control. Por esos actos foi escomulgáu pol patriarca ecuménicu de Constantinopla.
En 1349 aprobó'l Dusanov Zakonik (Códigu de Dusan),^ "Cultura Serbia del s. XIV. Volume I". Dusanov Zakonik. un llogru xurídicu únicu ente los estaos europeos de la dómina. L'emperador abrió rutes de comerciu nueves y fortaleció la economía del estáu. Serbia convertir nún de los países más desenvueltos d'Europa, con una cultura floreciente. Creáronse dalgunes de les mayores obres d'arte medieval mientres esti periodu, como'l nomocánon de San Sava. L'emperador Esteban Dusan dobló'l tamañu del so reinu, tomando territorios al sur, sureste y esti por cuenta de Bizanciu. Foi asocedíu pol so fíu Esteban Uroš V, llamáu el Débil, un términu que podría aplicase tamién al estáu del reinu, que sol so mandatu esmucíase amodo na anarquía feudal. Ye un periodu marcáu pol surdimientu d'una nueva amenaza: el sultanatu turcu otomanu que s'estiende d'Asia a Europa y conquista primero Bizanciu, invadiendo a los estaos balcánicos gradualmente.
Invasión turca
Dos poderosos barones serbios, los hermanos Uglješa y Vukašin Mrnjavčevič, axuntaron un gran exércitu pa refugar a los turcos. Entraron en territoriu turcu en 1371 p'atacar al enemigu, pero taben demasiáu confiaos nellos mesmos: instalaron campamentos cerca del ríu Maritza, na actual Turquía, y empezaron a celebrar la invasión embriagándose. Mientres la nueche, les fuercies turques atacaron a los borrachos caballeros serbios y conducir al ríu. Munchos d'ellos afogáronse, otros morrieron, y l'exércitu serbiu foi aniquiláu.
Los serbios vencieron a los turcos na batalla de Plocnik en 1386. Na batalla de Kosovu en 1389, tropes comandadas pol príncipe Lazar, el gobernador rexonal más fuerte de Serbia nesi momentu, mataron al sultán turcu Murad I, pero sufrieron una derrota final que, según lleendes pocu creíbles, deber a la traición de Vuk Branković.
La Batalla de Kosovu definió'l destín de Serbia, porque tres esos nun tuvo nengún exércitu capaz d'enfrentase a los turcos. Foi un periodu inestable, marcáu pol reináu del fíu de Lazar, el déspota Stefan Lazarević, que foi un caballeru al estilu de la dómina, un líder militar ya inclusive un poeta. Al pie del so primu Đurađ Branković (fíu de Vuk Branković) que-y asocedió, treslladó la capital al norte, na apocayá construyida ciudá fortificada de Smederevo. Los turcos siguieron la so conquista hasta que tomaron finalmente tou territoriu de Serbia en 1459, cuando Smederevo cayó nes sos manes, quedando como únicos territorios serbios llibres delles zones de Bosnia y Zeta. Tres la cayida del reinu de Bosnia en 1496, l'Imperiu otomanu gobernó Serbia mientres casi cuatro siglos, estableciendo'l Sanjak de Smederevo como subdivisión alministrativa.
Serbia Otomana
Conquista turca d'Hungría