Denomínase Conu Sur al área más austral del continente americanu que, como una gran península, define'l sur del subcontinente d'América del Sur.
Xeográficamente, el Conu Sur d'América ye la porción meridional del continente americanu que la so forma asemeyar a la d'un triángulu escalenu. Este tendría como vértiz el Cabu de Fornos ente que los sos llaos correríen a lo llargo de les mariñes de los océanos Atlánticu y Pacíficu hasta los punto d'inflexón de les llinies costeres nos que se verificaría'l final del área peninsular que tien el sur d'América: Arica, nel Pacíficu, y aproximadamente la llende ente l'estáu de Paraná y l'São Paulo, nel Atlánticu. La so llende norte sería la llinia que los xune. Nesa zona queden dafechu les repúbliques d'Arxentina, Chile y Uruguái, ente que los países que son cortaos pela llinia —Bolivia, Brasil y Paraguái— van ser o non incluyíos dependiendo del criteriu col cual utilícese'l conceutu de Conu Sur.
Nel so conceutu más acutáu, xeopolíticamente toma Arxentina, Chile y Uruguái, ocupando una superficie total de 3 712 454 km², territoriu que llenda al norte colos estaos de Bolivia, Brasil, Paraguái y Perú, al este col océanu Atlánticu, al sur col Pasu Drake o Mar de Focetes —esta ye la zona continental más cercana a L'Antártida, con una distancia de 960 km ente dambes—, y al oeste col océanu Pacíficu.
Dacuando inclúyese Paraguái, debíu al conxuntu del área xeográfica de la rexón y a elementos de calter históricu y políticu; sicasí, la so esclusión plantégase cuando se consideren les sos carauterístiques económicu y social, que lo estremen al respeutive de los demás países del Conu Sur.
Nel so conceutu más ampliu, tocantes a semeyances ente los países de la zona, entendería Arxentina, Chile, Paraguái, Uruguái y los estaos más al sur de Brasil —los cuatro estaos de Brasil Meridional: Paraná, Rio Grande do Sul, Santa Catarina y São Paulo—. La superficie total de la zona asina delimitada algamaría los 4,538,505 km².
Xeografía
Xeomorfoloxía thumb|El Aconcagua, n'Arxentina, ye con 6960,8 msnm el puntu más altu del planeta fora de los Himalayes, amás de ser el cume de mayor altitú de los hemisferios meridional y occidental. thumb|El desiertu d'Atacama, en Chile, ye'l más grebu del planeta. thumb|Llaguna Merín, con estensos güelgues, na frontera ente Brasil y Uruguái.
Ente los elementos xeográficos destacaos atópense: La cordal de los Andes, que nel Conu Sur adquier les mayores altitúes del hemisferiu occidental y del hemisferiu sur (más concretamente: les mayores elevaciones del planeta fora d'Asia); por contraste, tamién nel Conu Sur esisten les mayores depresiones continentales del Hemisferiu Sur o meridional y de toa América sol nivel del mar (Gran Baxu de Santuyano). Les dilataes y fértiles llanures de la Pampa y el Chaco, oldeaes pola llamada Diagonal Greba que s'estiende dende'l desiertu d'Atacama, el de mayor aridez del mundu, hasta ciertes rexones semidesérticas de la mariña de la Patagonia Oriental. La pandu patagónica, cuantimás l'archipiélagu fueguino y la so continuación na plataforma marina, les islles Malvines. Los grandes estuarios y ríos: al más anchu ríu/estuariu del planeta Tierra (el Ríu de la Plata), los grandes ríos de la Cuenca de la Plata como lo son el Paraná, Paraguái, Uruguái, Iguazú (coles tabayones homónimes), Pilcomayo, Bermejo, Saláu del Norte que formen un sistema de retroalimentación col xigantescu acuíferu Guaraní el cual apruz en vastos güelgues como'l Gran Pantanal o los Esteros del Iberá. El Mar Arxentín, una de les más estenses plataformes epicontinentales, y por esto submarines, del planeta Tierra. Los Campos de Xelos Patagónicos acompañaos de grandes glaciares activos. Grandes ya importantes sistemes llacustres d'orixe glaciar (producíos tres el retrocesu de la última glaciación Wurmiense hai unos 11 000 años) como los que s'atopen nel sur de Chile y na rexón andinopatagónica d'Arxentina y Chile, o grandes llagos salaos d'orixe teutónicu como en Mar Chiquita nel centru de l'Arxentina continental americana. La parte sur del macizu comúnmente llamáu Brasilia.
La xeoloxía del Conu Sur ye complexa: tol territoriu remanecíu correspuende a la placa Suramericana, la que ye abondo estable na mayor parte del territoriu, lo que fai que la mayor parte del Conu Sur vease exenta de seísmos importantes. Sicasí, los cantos occidental y sur de tal placa tán en fregadura y choque permanente cola placa de Naza que deriva escontra l'este, l'estremu oeste del Conu Sur forma parte de Petrina de Fueu del Pacíficu que al sur del cabu de Fornos siguir poles Antartillas y los Antartandes. El choque de dambes plaques provocó los principales plegamientos orográficos recién (andar bien amodo siguen xubiendo), y esta fregadura na Mariña Oeste del Conu Sur sigue lliberando enormes cantidaes d'enerxía al producise terremotos de subducción en forma de megaterremotos qu'afecten principalmente al centru y centro-sur de Chile y al centru de la rexón arxentina de Cuyo. Cabo señalar que'l mayor terremotu rexistráu por sismógrafos asocedió na ciudá chilena de Valdivia, nel añu 1960 y siguiólu en magnitú'l terremotu del 27 de febreru de 2010, na ciudá de Concepción, tamién nel centru-sur de Chile.
D'Oeste a Este tres el plegamientu andín colos sos munchos volcanes (la inmensa mayoría d'ellos inactivos), atópense grabens y horsts, ente que los llagos glaciares tán embalsados por lomadas d'orixe morrénico (drumlins) que parcialmente formen al sistema orográficu de los Patagónides, los drumlins de la Patagonia o deriven los caudales d'agua producíos poles bayuroses precipitaciones nel cordal de los Andes escontra l'océanu Pacíficu creando ríos de bien pocu percorríu anque bien caudalosos (Baker, Futaleufú, Puelo, Lena, Palena etc.) o endican les agües que son afluentes del océanu Atlánticu creando estensos y bellos llagos d'orixe glaciar (como'l Lácar, Aluminé, Nahuel Huapi, Buenos Aires, Arxentín, Viedma, Fontana, Fagnano-Kami, etc.). El retrocesu de los grandes glaciares del Wurmiense dexó montes aísladas ente pandos gradiaos, montes basáltiques y granítiques llamaes chihuidos bien próximes a estensos cañadones y ríes na Patagonia Oriental y fiordos na Patagonia Occidental y estremu sur de Tierra del Fueu (hasta inclusive la Isla de los Estaos). Per otra parte los estrechos marítimos como'l de Magallanes y el del Beagle son antiguos valles provocaos polos grandes glaciares, los que al rematar la glaciación Wurmiense y al retirase los enormes glaciares, fueron invadíos peles agües marines.
Al norte del Ríu Negru arxentín, ríu qu'en gran parte escurre pela llinia de falla xeolóxica que dixebra al macizu Brasilia del macizu Patagonia, les tierres son muncho más llanes, estendiéndose hasta l'océanu Atlánticu la planísima y bien fértil estensa llanura chacopampeana en gran parte recubierta por un tipu de suelu podzol y sobre manera de tipu loéssico que ye poques vegaes atayada nel so actual relieve por sistemes montascosos de baxa altitú restos bien erosionaos de perantiguos cordales.
Nel nordeste del Conu Sur destáquense les traps (pasos) de Paraná qu'amás de constituyir gran parte del pandos o «planalto» del nordés del Conu Sur formen parte de les llendes xeolóxiques nel Océanu Atlánticu.
Clima thumb|left|Imáxenes satelitales del Conu Sur mes a mes. thumb|500px|Planisferiu de llatitúes templaes comparaes nel cual reparar l'equipolente allugamientu de la mayor parte del Conu Sur si tuviera nel Hemisferiu Norte (el "enriba" y el "embaxo" nos mapamundis y globos terráqueos son solo una antigua convención eurocéntrica). thumb|500px|Mapa ( proyeición Mercator) nel cual se transpolan los Estaos soberanos del Conu Sur (nel centru del mapa y con tonu gris) a llatitúes equivalentes nel Hemisferiu Norte (Europa, Norteamérica, Asia etc.)
El Conu Sur atópase beneficiáu por una gran variedá climática, lo qu'implica una estraordinaria variedá de biomes y paisaxes.
De norte a sur, el clima pasa de tropical a fríu nival, con clima de monte nos Andes.
La parte norte de la rexón, sacante'l altiplanu o Puna y el norte de Chile, tien un clima tropical. El clima ye desértico nel noroeste del Conu Sur —como nel desiertu d'Atacama, el más secu de la Tierra—.
Nel centru d'Arxentina y Uruguái el clima ye templáu, ente que nel centru de Chile ye mediterraneu, con estación seca enllargada pel branu.
Nel sur, el clima ye fríu oceánico lluviosu/nevoso; sicasí, la Patagonia oriental presenta un clima grebu fríu. L'estremu sur de la rexón cunta con un clima de tipu tundra isotérmica, fríu con temperatures pareyes a lo llargo del añu.
La cordal de los Andes presenta precipitaciones escases, cuasi nules mientres años, al norte del trópicu de Capricorniu, que aumenten gradual y descomanadamente al sur del paralelu 39°S, dende onde superen los 2000 mm/añu, yá seya en forma d'agua, xarazu o nieve.
Les estaciones marcaes nel centru d'Arxentina, el centru de Chile y n'Uruguái asemeyar al clima européu o a ciertes zones d'Estaos Xuníos. Amás, el clima mediterraneu ta presente nes Sierres de Córdoba, Cuyo y el centru de Chile, lo qu'asemeya estes zones a California o España.
Les rexones más fríes del Conu Sur son ensin dulda el sur de Chile y Arxentina nos cualos l'iviernu ye más llargu y bultable. Ushuaia y Puerto Williams tán cuasi a la mesma llatitú antipodal que Copenḥague, pero'l clima ye entá más fríu que nes zones nórdiques europees por dos motivos: la cercanía de L'Antártida y l'ausencia d'una corriente templada como la del Corriente del Golfu Golfu que entibia a los países europeos en llatitúes equivalentes a les conosurenses (per otra parte, dada la mayor presencia de mases continentales nel hemisferiu Norte'l ecuador térmicu ta allugáu más próximu a Europa y Norteamérica que al Conu Sur) too esto esplica, más les elevaciones andines, que nel estremu sur del Conu Sur esistan estenses zones de campos de xelu tol añu.
Hidrografía 220px|thumb|right|El Ríu de la Plata ente Arxentina y Uruguái, ye'l ríu y estuariu más anchu del planeta Tierra. La principal cuenca fluvial ye la Cuenca de la Plata, qu'inclúi grandes ríos como'l Paraná, el Paraguái, l'Uruguái, el Pilcomayo, el Bermejo, l'Iguazú, el ríu Negru uruguayu, el Saláu del norte, el Saláu bonaerense y el ríu Terceru.
Tamién se destacar otres cuenques como la cuenca del ríu Colorado arxentín, a la qu'avena dacuando la cuenca del Desaguadero arxentín, la cuenca del Negru arxentín y la del Santa Cruz.
Na aguada del océanu Pacíficu destáquense los ríos Lloa, Choapa, Ríu Rapel, Aconcagua, Maipo, Maule, Biobío, Palena y Baker.
De mancomún con gran parte de la Cuenca de la Plata, les nacientes de los ríos patagónicos y de l'aguada del océanu Pacíficu atópase na cordal de los Andes, el sistema orográficu vertebrador del Conu Sur.
Población thumb|left|170px|Densidá poblacional del Conu Sur per división alministrativa nacional mayor. Habitantes/km² estimación año 2007.
Demografía El Conu Sur tien una población d'aproximadamente 60 millones d'habitantes, de los cualos un 67 % vive n'Arxentina, un 28 % en Chile y un 5 % n'Uruguái.
Coles mesmes, los países del Conu Sur promedian tases de natalidá más baxa y d'esperanza de vida más alta (Chile: 81,7 años, la más alta de Llatinoamérica; Uruguái: 77,2 años y Arxentina: 76,3 años en 2015) que'l restu d'América del Sur.
Composición étnica
L'orixe de la población de la rexón varia según el sector de los estaos que formen parte del Conu Sur, caracterizándose, en términos xenerales, por un mestizaje con mayor contribución europea qu'indíxena.
País Blancos Aboríxenes Asiáticos Mulatos Mestizos 87% 3% 0% 0% 10% 52,7% 6,7% 0% 0,9% 39,7% 88% 0% 0% 4% 8%Fuentes: The World Factbook Pueblos Indíxenes en Chile (Censu 2002) Inferring Continental Ancestry of Argentineans from Autosomal, Y-Chromosomal and Mitochondrial DNA