El Reinu d'Essex (Ēst Seaxna, "saxones orientales"), unu de los siete reinos tradicionales de la llamada Heptarquía Anglosaxona, foi fundáu alredor de 600 dC y cubría el territoriu anguaño ocupáu polos condaos d'Essex, Hertfordshire y Middlesex. El primer documentu históricu sobre'l reinu remontar a la Historia Eclesiástica de Beda, que reflexa la llegada del obispu Mellitus a Londres en 604.
Oríxenes del Reinu d'Essex El Reinu d'Essex produz relativamente poques "Cartes" de los reis anglosaxones en comparanza colos sos vecinos y nun hai una versión de la Crónica anglosaxona (ASC) sobre Essex. Como resultáu, la historia del reinu y del so orixe permanez relativamente escura. La lleenda (creada nel sieglu X), atribúi la fundación d'Essex a Æscwine qu'apaez per primer vegada nuna xenealoxía orixinal de Wessex de finales del sieglu IX, que se caltién en Londres,British Libary, Add. MS 23211.Nella dizse que yera padre del Rei Sledd y de la mesma fíu de Offa, fíu de Bedca, fíu de Sigefugl, fíu de Swæppa, fíu de Antsecg, fíu de Gesecg, fíu de Seaxnet (el llexendariu fundador del pueblu saxón) Esta información ye ampliada por escritores de los sieglos XII y XIII como Enrique de Huntingdon (Historia Anglorum), Roger de Wendover (Flores Historiarum) y Matthew Paris (Chronica Majora). Wendover y París, nómenlu como Erkenwine y fechen la fundación del reinu nel 527 y el so reináu duró hasta'l 587, cuando muerre y ye asocedíu pol so fíu Sledd. La llonxevidá del reináu (60 años) y el mesmu nome, l'únicu de los reis d'Essex que nun empieza por S, faen abarruntar que Æscwine ye un personaxe llexendariu, análogamente a los Hengest y Horsa de Kent, Ælle y Cissa de Sussex o Cerdic de Wessex.
Les escavaciones arqueolóxiques en diversos llugares d'Essex (Mucking o Prittlewell, por casu) demuestren que yá había presencia saxona a principios del sieglu V y que la imaxe d'una invasión violenta de Britania ta bastante alloñada de la realidá. Los saxones primeru como federaos y más tarde como colonos, llegaron a Essex dende finales del sieglu IV, y fueron asimilaos fácilmente pola población britanorromana. Los primeros asentamientos producir na desaguada de Támesis, y nes zones alredor de Londinium. Los saxones que fueron asitiándose escontra l'este, a lo llargo de la vía romana ente Londinium y Camulodunum, fueron conocíos como estseaxni (saxones orientales) y taben formaos por diversos grupos tribales colos sos propios líderes y estructures polítiques. D'estos grupos yenos conocíu dalgunos de los sos nomes, de que les sos denominaciones saldríen darréu les de les provincies o distritos del futuru reinu: Berecingas.- Asitiaos nes marismas cercanes a Berecing (Barking), nel estuariu del Támesis. Vangeringas.- Al este de los anteriores na zona del Vange, marisma alredor del Mardyke. Uppingas.- Establecíos nel actual Monte de Epping al norte de los grupos anteriores. Hæferingas.- Al este de los uppingas, sobre la vía romana alredor de Hæferig (Havering). Gegingas.- Al norte de la vía, cerca de Ceneboltuna, l'actual Chelmsford Hrothingas o Rodingas.- Al oeste de los anteriores, nes actuales aldegues que lleven el so nome, The Rodings. Daenningas.- Ocupaben les penínsules orientales, ente los estuarios del Blackwater y el Roach, dan el so nome a la península de Dengie. Tundiringas.- Na actual península de Tendring, que toma esi nome porque los sos colonizadores proveníen de Tundiriun, na Baxa Saxonia.
Na segunda metá del sieglu VI, Kent, el vecín sur de los saxones orientales llevara a cabu la so unificación, camudando la tradicional estructura política xermánica de cles rexíes por un xefe electivu n'asamblea popular (folkmoot o folkmote), a la d'una monarquía semihereditaria aconseyada por una asamblea de nobles o homes pernomaos (witenagemot o witan). Ethelberto de Kent, en que'l so códigu de lleis caltiénse la primer referencia escrita a un witan, apoderaba como señor superior la mayoría de los territorios de los saxones orientales. Ethelberto sería'l catalizador pa la formación d'un Essex unificáu. Ye lóxicu suponer que nun fuera casual la eleición de Sledda, el so cuñáu y maríu de la so hermana Ricula, como primer rei de los saxones orientales, que'l so reinu taría supeditáu al del propiu Ethelberto en Kent.
Xeografía L'antiguu reinu d'Essex estender polos condaos históricos d'Essex, Middlesex, Londres y el sur de Hertfordshire, na división actual tomaría 22 de los 32 conceyos del Gran Londres, amás de too Essex y parte de Hertfordshire. Al este partir# con el Mar del Norte y la frontera norte, con Estanglia, facer el ríu Stour tal como anguaño marca la frontera ente Essex y Suffolk. Tamién la frontera sur del reinu permanez inalterada hasta güei, siendo'l ríu Támesis lo que marca la llende ente Essex y los territorios de Surrey y Kent. La frontera oeste foi la más variable a lo llargo del tiempu, anque Essex nun principiu controlaba Middlesex, parte de Surrey ya inclusive llegó a controlar el sub-reinu de Kent Occidental, escontra'l 730 piérdese definitivamente'l control sobre Londres y la so rexón que pasa manes d'Ethelbaldo de Mercia. Igualmente piérdense los territorios al oeste del ríu Lea. 300 px|thumb|Mapa del Reinu d'Essex y Middlesex.
El relieve d'Essex ye nidiu con una cadena de llombes de non más de 100 metros nel norte y oeste que baxa en direición del mar, la mayor parte del territoriu atopar no que güei conocemos como cuenca sedimentaria de Londres. Na zona sur y esti atopábense abondosos marismas nos estuarios de los ríos y na recortada mariña del Mar del Norte. De norte a sur taba l'estuariu del Stour y l'Orwell, y ente este y l'estuariu del Colne y el Blackwater atopábase la península de Tundiring (Tendring), nella'l cabu de Nasse (The Naze) yera l'estremu más oriental d'Essex, y cerraba les marismas de Hamford Water. Tamién en Tendring atopábase'l distritu de Eadulesvanessa (The Sokens), que nel sieglu X recibieron los sos habitantes unos privilexos daos pol rei Athlestan. Nel gran estuariu de Colne-Blackwater esta la islla de Meresai (Mersea) que taba habitada nel periodu saxón. Al sur la península de Daenenge (Dengie), partida pol estuariu del ríu Crouch onde s'atopaba la zona de mayores güelgues coles islles de Foulganaessa (Foulness), Wallasea, Potton y Rushley que formaben un entrevesgáu conxunto de marismas, barraqueres y güelgues despoblaos. Al sur finalmente abríase'l gran estuariu del Támesis, y n'el so riberes establecieron los primeros y más populosos asentamientos saxones, dende Wacheling (Wakering) hasta Berecing (Barking), y tamién s'atopaba la islla de Caningaege (Canvey), habitada polos saxones y na qu'introducieron la ganadería ovina. Enfusándose pol Támesis escontra l'interior de Britania, ente Canvey y les güelgues del Mardyke atopábase la península de Vange, la tierra de lloa Vangeringas y más al interior na confluencias del Roding y el Lea col Támesis, les marismas de Berecing que llegaben hasta Lundewic (Londres).
Les llombes del Norte y l'oeste son formaciones de creta blanca de baxu altor, les más prominentes son les del oeste, conocíes como The Chilterns o Chiltern Hills. Les zones al oeste de la vía romana yeren abondoses en montes, de la estensa masa montiego d'Essex ta güei bien menguada entá se caltienen zones como'l Monte de Epping, el Monte de Hainault y el Monte de Hatfield. D'oeste a este los principales ríos yeren los afluentes del Támesis el Colne (que faía de frontera occidental), el Lea (dixebraba Middlesex d'Essex puramente dichu), y el Roding. Y los que desaguaben nel Mar del Norte, Cough, Chelmer, Blackwater, Colne y Rother.
Población y Llocalidaes Los saxones vivíen, polo xeneral, en pequeñes aldegues tremaes alredor de otres un pocu más grandes que faíen de mercáu asitiaes cerca de ríos o cruces de caminos,Roman Britain and English Settlements, R. G. Collingwood,John Nowell Linton Myres nin siquiamente habitaron con frecuencia les ciudaes romanes presistentes, namás que p'asitiar nella dalguna guarnición militar aprovechando les sos muralles. Por ello en Essex les ciudaes son rares, a pesar de que nel so territoriu tuvieron dos de les ciudaes romanes más populoses, Londinium (Londres) y Camulodunum (Colchester). Tampoco Essex foi un reinu bien populosu, nel Tribal HidageSistema d'organización tributaria anglosaxona. Un hide correspuende a la unidá básica de tierra, suficiente pa caltener a una familia. del reinu de Mercia, atribuyir a Essex solo 7.000 hides, los mesmos qu'a los reinos Sussex, Lindsey, Magonsaete o Hwicce, y bien per debaxo de los 15.000 de Kent, los 30.000 d'Estanglia o Mercia, y los 100.000 de Wessex.
Londinium, que na dómina imperial llegó a tener cerca de trenta mil habitantes,Living In Roman London había alloriáu tornando nel baxu imperiu y cola llegada de los saxones nel sieglu V gran parte de la ciudá taba despoblada y los sos edificios mayoritariamente en ruines. La ciudá romana, asitiada no que güei ye la City de Londres, nun foi utilizada polos saxones, nes que solo caltuvieron una fortaleza militar conocida como Lundenburh,Museum of London. The last days of Londinium de la pallabra saxona "burh", castiellu, fortificación. Sicasí fixeron un nuevu asentamientu 2 km al oeste, no que güei ye'l Strand y Covent Garden que llamaron Lundenwic, de la pallabra saxona "wic", mercáu, puestu mercantil.Museum of London. The early years of Lundenwic Nun paez sicasí que Lundenburh fuera totalmente abandonada, yá que cuando s'establez el Obispáu de Londres nel 604, toma la so sede na ilesia de San Pablo asitiada dientro de la muralla. Col dominiu merciano de Middlesex, la ciudá recuperó adulces la so actividá de la dómina romana yá que se convirtió nel principal puertu del Reinu de Mercia.
Daqué paecencia asocede con Camulodunum, considerada la ciudá más antigua d'Inglaterra, la capital tribal de los Trinovantes y más tarde espolletar Colonia Claudia Victricensis, foi abandonada a lo llargo del sieglu V, los saxones usaron les sos muralles pa establecer el puestu militar de Colnecaestre (del que deriva'l so actual nome de Colchester) y posiblemente el centru comercial del valle del Colne. Más escura ye la historia de Chelmsford, la Caesaromagus romana, según dellos autores foi'l fallíu intentu d'una ciudá planiada pa ser capital de Britania en sustitución de Londinium como paez indicar el so prefixu Cesar-, los edificios que se llegaron a construyir fueron la base pa un puestu militar saxón nel pasu del ríu Chelmer, onde provién el so nome de Chelmerboltun (villa del pasu del Chelmer) o tamién de Ceolmaer's ford (el fuerte de dalgún caudiellu llamáu Ceolmaer). Wæclingacaester,la romana Verulamium y l'actual St Albans, sicasí si tuvo una ocupación continua nel tiempu, asitiada nun estratéxicu encruz de víes romanes, yá a finales del sieglu V yera sede d'un monesteriu, pero la so verdadera crecedera dar mientres el dominiu de Mercia, cuando Offa funda l'abadía de St. Albans nel 793. Tamién de fundación romana ye Ythanceaster (Othona, Brandwell-on-Sea), una fortificación perteneciente al litus saxonicum, dientro de les sos muralles fundóse un monesteriu nel 654. Otros llugares de cierta importancia fueron los puertos de Herewic (Harwich), nel estuariu del Rother y de situación privilexada pal comerciu con Estanglia, Maeldun (Maldon), puertu nel esturio del Blackwater y principal salida al mar del territoriu de los Daenningas.
Les escavaciones arqueolóxiques empecipiaes nel sieglu XX na zona sur del reinu, como'l pueblu de Mucingae (Mucking), la cabaña de Chadwell-St-Mary, o la tumba real de Pritevelae (Prittlewell), dannos una idea de la vida y costumes d'Essex mientres el periodu anglosaxón, na zona que perez ser, constituyía'l corazón del reinu. Les penínsules costeres, colos sos bonos praos y pacionales, pa la ganadería y l'agricultura; y los montes del oeste coles sos aldegues dedicaes a la silvicultura y la caza.
Historia
Sieglu VI. Dominiu de Kent